بریدههایی از جاهایی مختلف که توسط نخی نامرئی به هم وصلاند.
شما رو نمیدونم
ولی من [عاشق] تَتوهامم.
شما بعد جدایی
بَدِ طرفو میگید
ولی یه آدم بزرگی اینجوری میگه:
اما شکوفه نداد و فهمیدم
من خاک مناسبی برای او نیستم .
اگر درحال سقوط هستی
شیرجه بزن.
من هنوز به قولِ « انگشت کوچیکه »
و « بیا بوسش کنم خوب شه »
اعتقاد دارم.
این انسان بودن
خیلی داستان داره!
کاش اَبری، چیزی بودیم.
از پاراگرافی که به دلت نشسته، برایمان بگو
رنگ موردعلاقهات را احتمالا همه میدانند!
یه مرحله از زندگی هم وجود داره که بهش میگن: « بیتفاوتیِ ناشی از صبر بیش از حد » که دیگه مثل گذشته برای نبودنها بیقراری نمیکنی و قبول کردی دیگه کاری از دستت برنمیاد.
بچه بودم آرزوم بود دوازده شب بخوابم
الان آرزومه ۱۲ شب بخوابم!
در اولین آغوشی که فهمیده شوم [...]
شفا
از فراموشی حاصل نمیشود
از یادآوری بدون احساس درد حاصل میشود.
شاید فلسفهی عشق همین باشد
اینکه دو انسان
با تمام فاصلهای که تا کامل بودن دارند
به هم ثابت کنند دوست داشته شدن
هیچوقت پاداش بینقص بودن نبوده
عشق
هنرِ ماندن در کنار چیزهایی ست
که دیگران به خاطرش میروند
هنرِ دیدن
زیبایی
درست همان جایی که جهان فقط نقص را میبیند.