جمع تاثیر عجیبی روی آدم میذاره. اینجوری شنیدم که شخصیت یه انسان، تاثیر مستقیمی از پنج نفر آدمایی داره که اون باهاشون ارتباط داره.
سکوت، آدمگریزی، سکوت و باز سکوت، برداشتی بود که تو اولین برخوردم باهاش داشتم. مشابهش رو دیده بودم اما معمولا عامل اون رفتارها، عواملی متفاوت با این یه مورد داشت؛ چیزهایی مثه کمتوجهی خانواده، تکفرزندی، موقعیت اجتماعی و...
اما این پسربچه!
هادی، از وقتی چشم باز کرده بود، تقریبا تا قبل از اینکه اولین آدمهای زندهی زندگیش رو ببینه، با نوع دیگهای از زندگی آشنا شده بود. صدا، فقط صدای قرآن بود و روضه. تا چشم باز کرده بود، فقط پیراهن سیاه دیده بود و سنگهای عمودیِ پر از نقش و نگار؛《ای مادر عزیزم که جانم فدای تو...》گلایلهای پژمردهای که باد، اونها رو توی فضای اطرافش پراکنده میکرد. تنها سرگرمی دوران کودکیش، خاکبازی بود؛ خاکِ سرد!
پدرش نگهبان قبرستون بود؛ با حفظ سِمت مردهها رو هم میشست.
یاد گرفته بود که همیشه مودب و ساکت یه گوشه بایسته و وسط مراسمهای عزاداری، شیطنت نکنه. مادرش بهش یاد داده بود که گلابپاش دستش بگیره و سنگ قبر و کف دست و لباسهای عزادارها رو معطر کنه. اینجوری یه انعامی هم دریافت میکرد که یجورایی هم پول تو جیبیش محسوب میشد و هم پساندازی برای پر کردن شکم قُلکش.
دوسداشت آدما زود به زود بمیرن. این باعث میشد تا از تنهایی درآد. باعث میشد تا آدمای زندهای به غیر از ماد رو پدرش رو ببینه تا متوجه بشه که دنیا جای بزرگتری به جز همین محیطیِ دَرش بزرگ شده. دست کشیدن روی ماشین.ها رو دوسداشت.
یه دفتر نقاشی داشت که یکی از آرزوهای اون دورانش رو با اون براورده میکرد و اون کشیدن ماشین و تصور کردنِ خودش تو اونها بود. خودش تنهایی؛ بدون مادر و پدرش. نه اینکه اونها رو دوسنداشته باشه، نه. خسته شده بود اَزشون. فکر میکرد اونها از آدمها بدشون میاد و میخوان که تا ابد پیش خودشون بمونه. شایدم نه از اونها، که از اون فضا خسته شده بود. همون دوران بود که رویای فرار از اون محیط کم کم درونش درحال ریشه دَووندن بود.
صدای آژیر آمبولانس به منزلهی دعوتش به دنیای آدمها بود؛ دعوتنامهای از اون دنیا، از مردهها که دورش رو پر از زندهها میکرد.
از حلوا، از خرما، از گلاب، از بوی هل و دارچین متنفر بود و یخچال پر بود از این خوراکیها. چقدر دوسداشت که یخچال بسوزه تا دیگه مجبور به چشیدنِ این طعمهای مُنزجر کننده نباشه!
روزها میرفتن و شبها با ستارههاش جای اون رو پر میکردن. شبهای تابستون، رختخوابش رو برمیداشت و به بهونهی خوابیدن میرفت روی پشتبوم؛ ولی خودش میدونست که آسمون، شب، اجازهی خوابیدن رو به اون نمیدن. بزرگتر میشد و تاریخ تولدش دورتر؛ و رویای دنیایی دیگه، خارج از اون دنیای سیاه، پررنگ و شفافتر میشد؛ واقعیتر میشد! قدمهاش که جون میگرفت، رفتن واقعیتر به نظر میرسید. ذهنش پر بود از نقشههای فرار. نه از چهار چوب در؛ که از دیوار، از لابلای نردههای حفاظ اطراف اون زندون لعنتی. بدون نامه؛ بدون خداحفظی؛ یه سفرِ بدون برگشت به آدرسی نامعلوم. هرجایی به جز اونجا خوب بود. بارها تصمیم گرفته بود که خودش رو داخل یکی از ماشینهای آدمها پنهون کنه و... چندباری هم تا پای آمبولانس رفته بود اما نمیدونست چه چیزی پانعِ اون از اینکار میشد.
هرروز که میگذشت تمام تلاش خود رو میکرد تا کمتر شبیه پدرش بشه؛ دل به مردهها نَبنده. میدونست که رفتنیه، فقط منتظر زمان مناسب بود. نمیدونست کی ولی مطمعن بود که اونروز، دیر یا زود بلاخره از راه میرسه.