داخل حیاط، در بالکن، برروی سکوی سیمانیِ کشیده شده مقابل دستشویی و حمام، در وسط آن نشسته بودم و داشتم مسواک می‌زدم. ساعت از یک بعد از نیمه شب گذشته بود. پنج دقیقه‌ی پیش، از پنجره‌ی رو به بالکن، نگاهم بهش افتاد.
قبل از آن، نخ‌دندان را کشیده و آن را داخل سطل زباله‌ی داخل دستشویی انداخته بودم و با بدنی که تازه از حمام در آمده بود، با یک رکابی و شلوارک، با پاهایی برهنه، برروی موزائیک‌های سردِ کف زمین، مسواک را داخل دهانم به بالا و پایین می‌چرخاندم.
ترسی ضعیف بهم وارد شد که حاکی از این داستان بود: نکند سینه‌پهلو کنم! بدنم دیگر آن رمقِ سابق را ندارد و به نسیمی بند است! با اینکه درستش این بود که در همانجا ( دستشویی ) مسواک بزنم ولی شرایط ( هوای نسبتاً سردِ این‌روزها ) حکم می‌کند که در آشپزخانه مسواک بزنم اما نمی‌شد زیرا مادرم مشغول شستن ظرف بود.
پلک‌هایم می‌رفتند و می‌آمدند! قبل از این کار، یک دلم گفت که ایرادی ندارد یک امشب را مسواک نزنی؛ بهرحال خسته‌ای؛ یک شب که هزار شب نمی‌شود اما از آنجایی که خود را خوب می‌شناسم و می‌دانم که یک شب وقفه، بهانه‌ای دستِ ذهنِ بیمارم می‌دهد تا شب‌های دیگر را نیز از انجام گزینه‌ای از برنامه‌ی روزانه‌ام شانه خالی کنم ( که روی باقی گزینه‌ها نیز تأثیر می‌گذارد! ) پس هرطور که بود، تا لباس‌هایم را از تنم در آوردم، بِشمار‌سِه، ظرفِ مسواک را برداشته و روانه‌ی بالکن شدم. شاید لازم باشد این را هم در پرانتز بگویم که بعد از حمام و شامی سَرپایی، تصمیم گرفتم برای مادرم که برای چاشنیِ سحری‌اش، هوس یک نوشیدنی کرده بود، با همان خستگی، شال‌وکلاه کرده و قصدِ سوپرمارکت کنم.
خستگی، اجازه‌ی مسواک زدنی ( تقریباً ) اصولی را از من گرفته بود و با چرخاندن آن در دهانم، حالت‌تهوعی واضح را احساس می‌کردم. مسواک وارد فکِ بالا شده بود که صدای ناله‌ای گوش‌خراش، توجهم را به خود جلب کرد! ابتدا گمان کردم که صدای گرگ است! اما گرگ، آن‌هم در وسط شهر، چیزِ نامعقولی بود پس بیشتر به سلول‌های خاکستری‌ِ مغزم فشار آوردم! ناله‌ی دوم، قوی‌تر از قبلی، گزینه‌ی نزدیک‌تری را به مغزم پیشنهاد داد: سگ؛ اما سگ این‌گونه زوزه نمی‌کشد؛ پس بلافاصله آن را رد کرده و سراغ آخرین گزینه را گرفتم یعنی شغال! ناله‌های بعدی، احتمالم را به یقین نزدیک کرده و بلاخره تایید را گرفت!
حالم از شغال بهم می‌خورَد! حیوانی پُررو و بی‌حیا که لازم است تعدادشان به دو یا سه نفر برسد و آدم را تنهایی در جایی گیر بیاندازند و بهش حمله کنند؛ تنهایی، هیچ گهی نیستند! حیوانی با جثه‌ای ریز و چشمانی که از آن شرارت می‌بارد، در چشمانت زل می‌زند و حقِ پدرِ نداشته‌اش را ازت طلب می‌کند! چندباری در پارک ملت، نزدیک بود که مورد حمله‌شان قرار بگیرم! ناله‌اش، ناله‌ی مرگ است بی‌شرف! چنان با بی‌رحمی، به تُن صدایش، خِباثَت° چاشنی می‌کند که اگر خدایی‌نکرده از خواب بِِ
بِپَری، مرگ را به چشمان خودت می‌بینی؛ انگار که از عمد این کار را می‌کند تا فاتحه بخواند به حال و احساست!
در همان حال و هوا، زمزمه‌ای درونم جوانه زد که مَتنش این بود: « هی... وقتی سگ‌ها سرشون توی سطل آشغال باشه، این‌ها حق دارن که اینجا رو به قلمروی خودشون اضافه کنن دیگه! قبلاً مگه جرات داشتن پاشون رو توی محدوده‌ی شهر بذارن؛ چه برسه به وسط شهر و خیابون اصلی! » موازی با این نجوا، ندایی درونم قَد عَلم کرد که: اینطور نمی‌شود؛ باید بروی و خودی نشان دهی و حقشان را کف دستشان بگذاری!
زورِ این صدا، بسیار زیاد بود؛ در حدی که من را راضی کرد تا با همان لباس‌های نامناسب، بروم و دَمار از روزگارشان در آورم! همسایه‌ها، می‌بینند که ببینند؛ من قصد کار مهمی را دارم؛ اصلا شاید تاییدم هم بکنند پس مسواک‌به‌دست، دمپایی به پا کرده و به سمت راهروی خروجیِ تنگ و تاریکی که ورودیِ دومِ خانه‌مان را تشکیل می‌دهد، به راه افتادم. سینه‌سِپر کردم و قدم‌هایم را محکم بر زمین فرود آوردم! ترسیدم برادر بزرگترم ( که درِ ورودی اتاقش، در همین راهرو قرار گرفته ) من را ببیند و با منصرف کردنم از این کار، طعنه‌ای بهم بزند و هُلَم دهد داخل اما خداراشکر نیامد! سرراهم، از موتور برادر کوچکترم، با یک شانه، سبقت گرفته و به سمت گیره‌ی در، دست دراز کردم. از آن عبور کردم و در حالتِ نیم‌کِش قرار داده و به سمت صدا، گام برداشتم. جهت صدا را طبق آخرین ناله، حدس زده و در تاریک و روشنِ تیرهای چراغ برق، چشم‌چرخاندم! صدا قطع شد! ظاهراً من را دیده و پنهان شده بود! اما من ناامید نشدم و دوباره تلاش کردم! بعد از لحظاتی دیدبانی، بالاخره دیدمش! قبل از آن، یاد آخرین حملاتِ نامُنصفانه‌شان افتادم و احساس کردم که باید خود را محکم° جِلوِه دهم! خنده‌دار یا هرچی، مسواک را در دستم محکم کرده و شبیه به ابزاری برای دفاع ( مثلاً یک چاقو یا همچو چیزی ) محکم در موقعیتم ایستادم و در چشمانش خیره شدم! او نیز با جسارتی بیشتر، سرجایش ( در فاصله‌ی تقریبا صدمتری ) روی چهار دست‌وپایش ایستاد و نگاهم را نشانه رفت! تنفر در تمام وجودم موج می‌زد؛ مطمئنم او نیز این را از همان فاصله متوجه شد! منتظرِ یک حرکت اضافه از جانب او بودم تا کاری که نباید را بکنم! مسواک ( از شدتِ فشار ) در مُشتم می‌لرزید و او رفت. در دلم، ناسزاهایی که لایقش بود را بدرقه‌ی نگاهی کردم که در دور شدنش از من، از احتیاط، به من می‌کرد!
او بالاخره رفت و در تاریکیِ انتهای کوچه‌ای که بن‌بست بود، گم شد. دلم نمی‌خواست دیگر لحظه‌ای بیش از آن، آنجا بایستم! رو به درِ ورودی کردم و آرام آرام بهش نزدیک شدم. در این حین، نامحسوس، پنجره‌های سمت چپم را نیز برانداز کردم تا ببینم کسی حواسش به این نبردِ بدونِ خونریزی بوده یا نه! خوشبختانه یا متاسفانه، متوجه کسی نشدم! دستگیره‌ی در را گرفتم و به داخل هل دادم و وارد راهرو شدم. آهسته از مقابلِ درِ نیمه‌بازِ اتاقِ برادرم عبور کردم و سپس شروع کردم به ادامه‌ی کار و آخرین تلاش‌هایم برای مسواک زدنی اصولی را، از سر گرفتم!
