شعرها مال انسان‌ها نیستند
اصلا شعرها از انسان‌ها جدایند
شعرها برخلاف ما انسان‌ها زمینی نیستند
ما انسان‌ها تنها سعی میکنیم با شعرها ایده‌آل‌هایمان را به زبان بیاوریم
تنها همین
که هیچوقت هم به آن نمی‌رسیم
اینگونه بگوییم بهتر است:
ما به هیچ عنوان نمی‌توانیم روزهای خوبمان را برروی زمین ببینیم
اگر هم تصوّری زیبا را در قالبِ شعر، روی کاغذ می‌آوریم
آنها تصاویری مبهم از خوشبختی‌اند که در خواب دیده‌ایم
درواقع اگر هم روزهای خوبی وجود داشته باشد
در خواب و رویاست که به حقیقت می‌پیوندند
شعرها مسکن‌هایی هستند که انسان را وادار به حرکتِ رو به جلو کنند
تصاویری زیبا از شدن
حقایقی که می‌شود روزی در جایی اتفاق بیفتند
این اولین باری نیست که انسان برای ارضای نیازهایی که با پول و مادیات، امکان‌پذیر نیستند، دست به دامنِ کلمات می‌شود
شعر، یکی از ابزارهای کلمات برای دست‌یابیِ او برای تسکینِ دردهایش است
با کلمات می‌شود به دنیاهایی سفر کرد که هیچ‌رقمه با قدرتِ انسانی امکان‌پذیر نیست
اینگونه بگویم بهتر است: کلمات، بلیطِ سفرِ انسان به ناشناخته‌هاست
