امروز غروب، صدایم کردند. از دستشویی که بیرون آمدم، مادرم در حیاط، مشغول کاج کردن گردوها بود: تَلِّ پوستهای سبز و قهوهای، و گردوها در سمتی دیگر، جزیرههایی بودند که مادرم را از من دور کرده بودند و در سقفِ بالای سرم که از ایرانیتِ فلزی بود، آن دو را حاضر و آماده، مقابل نگاهم، نگهداشته بود: در قفسی فلزی، استوانهای شکل!
از وقتی وارد خانه شده بودم، صدای آوازشان را میشنیدم ولی دقیقا از موقعیتشان باخبر نبودم. فقط میدانستم زیر سقف خانه نیستند.
مادرم از همان ابتدای ورودم، در مسیر خانه و حیاط، در رفت و آمد بود. جوابِ سلامی که نداده بودم را نمیداد؛ از همان جوابهای حاضر و آمادهای که هرروز به محض چرخاندن دستگیرهی درِ راهرو، تحویلم میدهد: از همان نگاههای منتظر که مشایعتم کند به سمت یخچال یا قابلمه یا...
صدایشان را میشنیدم و به دنبال خوراکی، از اتاقم تا یخچال در حرکت بودم و هیچکس هم نبود که یک لیوان آب بدهد به دستم. دستِ آخر، تهماندهی ساندویچی که در یخچال، سرما میخورد را با دلستر لیمو، انباری زدم و شبیه گربهای که لاشهی جوجهی مردهای را از لانهاش کِش میرود، از هر نگاهِ احتمالی فرار کردم.
دلم برایشان تنگ شده بود. بازی کردن باهشان را میخواستم. سوت زدن و آب و دانشان را چک کردن. نمیشد. در حیاط بودند و مادرم هم آنجا بود. مادرم هم با من قهر بود چون پریروز، جوابش را سَربالا دادم و کارم را به کمک دادن برای جمع کردن گردو، ترجیح دادم. گفت کمرم درد میکند، دستتنهاییم، بیا ولی نرفتم. این را از زبانِ آرزو ( عروسمان ) گفت. دلیلم هم حقیقتا همین بود، نه خواب و تفریح و... ولی او میخواست که از کارم، برای یکروز بزنم اما او در قرضقولههایم، هزار تومان هم کمک نکرده و نمیکرد ( البته توقعی هم نیست، همین که خرج شکمِ منِ سی و چند ساله را میدهند، دَمشان حسابی گرم است! هرچند در کمتر از دو سه سال پیش، جورابم را هم آنها میخریدند! ) دلم در برزخِ تاری گیرافتاده بود. دلم شنیدن صدایش را میخواست، عوض آن دو اما از طرفی مغزم میگفت: « خودت را سرزنش نکن! تو مستقلی! همیشه که نباید به هرچه آنها میگویند، چشم بگویی... » دستش را یادم آمد که آسیب دیده بود و داشت با یک دستِ نسبتاً سالم، باندازش میکرد و غرورم نمیگذاشت برای کمک، پاپیش بگذارم. میگفت: « کجا بروی؟ آنجا که باید کمکش میکردی، نکردی، حال گیریم بهترین بانداژ را هم کردی... »
تهماندهی ساندویچ را با نان دیگری کادوپیچ کردم تا مبادا کمتر از دو ساعت دیگر گرسنهام بشود. نمیدانم چرا به درخواست مغزم که میگفت بروم پیش دایی امیر ( دوستم که ساندویچی دارد ) و خودم را به یک ساندویچِ گرم و سالم، مهمان کنم، گوش ندادم! احتمال نود و نه درصد، مسأله مالی بود. حس تحقیر، در کنار ساندویچ با نان اضافه، بیشتر از نان اضافه سیرم کرد.
بیتوجهی، به همه، از گلها بگیر تا آن دو، تا مادرم تا برادر کوچکترم عباس، پیشفرضِ تثبیتشدهی مغزم بود تا اینکه، بعد از دستشویی، علنی، یقهام را گرفتند و در تراس، از پشت میلههای قفس، زُل زده در چشمانم، به تماشا، دعوتم کردند. اگر میایستادم، ناچار، باید با مادرم هم چشمدرچشم میشدم. ایستادم ولی با رعایت احتیاطهایی برای مقابله با این داستان. نه سوت زدم، نه نازِشان را خریدم نه آب و دانشان را عوض کردم، هیچ، یک چشمم را به مادرم قرص داده و دیگری را به آن دو. کف پاهایم از فشارِ کاریِ دیروز میسوخت و بندِ انگشتانم قُلِنج کرده بودند و چشمانم... ( هم که طبق معمول ) عادت کرده بودند. با لبخندی کال، از همهشان دور شدم و به درِ خروجی، نزدیک.
در راه، علی ( دوستم ) میگفت: « جوابِ بعضی کارها مشخص است: مانند نفس کشیدن یا آب خوردن، انجامشان نیازی به فکر ندارد! انگار که مادرت از تو درخواستی داشته باشد و تو بگویی کار دارم! مگر میشود؟ » آه کشیدم.