« بخشش! » تو حسِ نابِ بعد از بخشش رو تجربه کردی؟ مقصرش می‌خواد هرکی باشه: اینجوری فکر کن که توی خیابون داری راهِ خودت رو میری و یه دفعه، یکی از راه می‌رسه و صاف می‌خوابونه توی گوشِت! به همین اندازه بی‌گناهیِ محض!
گذشت چی؟ وسط یه بَلبَشو، عوض اینکه حق‌به‌جانب° سینه جلو بدی و داد بزنی: « تو به من توهین کردی... حق من رو خوردی... تو بدقولی کردی... تو دروغ گفتی و... » سکوت کنی، لبخند بزنی، بعد بری. یه قدمی، چیزی بزنی و بیای، ساکت سَرِجات بشینی. انقدر آروم که طرف ( مقصر ) خودش به شک بیفته که این دیگه چه شکلی از رفتاره؟ چرا نمیاد جلو و تلافی نمی‌کنه؟
شده یه نیازی° خیلی حیاتی، درونت برطرف نشده باشه و تو که کم براش دعا نکردی، عوض گلایه از زمین و زمان، « که این چه عدالتیه؟ » تصمیم بگیری به اون دوستت که ظهر دیدی حالش خوب نیست، سر بزنی و گوشِ شنواش بشی و اون ( احتمالأ از سر ناآگاهی یا هرچی ) این رو نفهمه و اتفاقا تصمیم گرفته باشه با ماشینش بره دوردور و تو ناراحت نشی و راهت رو کج کنی سمت خونه؛ نه مثل همیشه، بعد از مغازه قدم زدن. نمیدونی خونه چی انتظارت رو می‌کشه، فقط بخوای بری توی اتاقت و دراز بکشی و « again _ archive » رو گوش بدی!
شده فقط از دیدن مادر و پدرت، همینکه فقط توی خونه هستن، خوشحال بشی: تو از راه برسی و اونها رو ببینی که رو به تلویزیون، پشت به مبل تکیه دادن و شبکه‌ی نمی‌دونم چی‌چی رو تماشا می‌کنن و با دیدن تو، با یه لبخند که معنیِ سلام رو می‌رسونه، ازت استقبال کنن و تو همین بس باشه برات؟
شده عجله‌ای برای فردا نداشته باشی؟ حتی برای یکی، دو ساعت بعد؟ بااین‌حال براش برنامه‌ریزی کنی!
شده برات اهمیت داشته باشه که آخر شب، فارق از همه‌ی کارها و مسعولیت‌هایی که گردنت بوده، یه گوشه خلوت کنی و خودکار دستت بگیری و روی کاغذ، شروع کنی دیدنِ روزی که گذشته؟ شده همینجوری الکی، ممنون باشی؟ ندونی چرا، فقط چند نفری که خیلی قبولشون داری، این رو بهت پیشنهاد داده باشن و برای تو هم، توی عمل، ثابت شده باشه؟ اتفاقا بفهمی که این کارِ بی‌ربط، چه گرهی از کارهات وا کرده و سوختِ خیلی از تصمیم‌های مَهمِت باشه!
شده یه وقتایی، یه چیزایی، از یه جاهایی... ببینی و باورت نشه و بعد از ذوقت، بخوای جار بزنی ولی در همون لحظه، یکی از غیب برسه و ترمزدستی‌ات رو بکشه و بگه: « خَره! برو تنهایی باهاش حال کن... این فقط سهم خودته! » و تو، روده‌درازی کنی و بپرسی: « اینی که من هستم: اینجوری احساساتی و نازک و صورتی، به‌دردِ خشونتِ زمین می‌خوره؟ » و اون بزنه زیر خنده که: « تو خیلی خَری! احمق، من رئیسم، من ایرادی نمی‌بینم؛ بعد تو، دستِ پیش گرفتی که... »
شده احساس کنی، این جایی که هستی، همونجاست که باید باشی؟ درحالی که قبلاها، همه‌جا اضافه بودی و زیر سایه‌ی هیچ درختی، جات نبود!
شده با گل‌های اتاقت زندگی کنی و برای سگ‌های خیابونی، دل بسوزونی و از شِلَختِگیِ یه خانومِ همشهری که پلاستیک آشغالش رو توی ساعتی که هیچ ماشین آشغالی‌ای نیست، همون‌جوری دَرباز، جلوی در خونه‌اش تلنبار می‌کنه، دلخور بشی و دنبال دلیلِ درجه‌ی غیرعادی لوس‌بازی‌های گربه‌ی ( به اصرارِ خودش ) خونگی‌تون باشی و آخرشب از خماریِ چشمات، حسِ خواستنی‌ای بهت دست بده!؟ شده احساس کنی میشه نترسید؛ حرص نخورد؛ قضاوت، حسادت نکرد و... لَم داد و به شام فکر کرد که ماکارونیِ اَزظهر‌مونده‌‌اس که روی بخاری، گرم مونده!
شده روتین فکر نکنی؛ ( فقط ) احساس کنی؟
