گاهی، مشکل از هیچ جا نیست. خودتی که اصرار میکنی. دلت نمیخواد از گذشتهات دست بکشی. داری از روش زندگی سابقِت لذت میبری. وقتی اینجوریه، کی میتونه کمکت کنه؟ اصلا مگه تو بروز میدی به کمک احتیاج داری که کسی از راه برسه؟ حالا بذار ظاهرت هزار غلطانداز باشه: لُپات گود افتاده باشه و چشمات کدر و ریشِت از وضع در رفته باشه و اگه دختر باشی، مدتهاست که از آخرین آرایشِت گذشته. یادت نمیاد کی آخرین رژلبت رو خریدی.
همش خودتی پسر/دختر. این پاراگراف رو از وسط یه کتاب انگیزشی بیرون نکشیدم؛ برشی از زندگیِ خاکستریِ خودمه؛ کسی که سَرِ قبول نکردن یه سری واقعیت، قمار بزرگی کرد: گرونتر از عمر، برای فروختن پیدا میشه؟ من فروختمش؛ خیلی راحت به چهار تا کام سیگار و دود، فروختم که فراموشش کنم ولی چیزی دستم رو نگرفت و آخرش چهار تا تجربه برام باقی گذاشت که اکه گوش تیز کنی، توش پر از صدای شکستن غروره، توی موقعیتهای مختلف: یه جا رابطه جنسی، یه جا برای انتخاب شغل، یه جا نوشتن و کتاب و... شاید همینه که صدام تیزه، میبُره، نمیچسبه به جونِت. البته این میتونه خوشحالکننده باشه: که شاید از من بهتری، بلدی چطور با واقعیتهای زندگیت روبرو بشی. همهی حرفای بهظاهر درست که سمت من نیست.
شبخوش رفیق ؛)