سایههامان بهم نزدیک اما خودمان از هم دور: من و کاج در رودخانه و در پارک.
شبیه به اندازه گرفتن ماه، با دو انگشت شصت و اشاره!
شبیه به زل زدن به آسمانِ شب و غرق شدن در ستارهها.
شبیه به حسِ صدای بادی که در لابلای شاخهها میپیچد و برای من، انگار که در حلزونیِ گوشم جریان دارد.
شبیه به جای خالی او که نیست، و من گمان میکنم که خیلی دور باشد حال آن که در دلم، انگار که کنارم باشد.