ویرگول
ورودثبت نام
ali.heccam
ali.heccamیه نویسندم که کلمات، تازه بهش سلام کردن instagram:@ali.heccam_ t.me/Alinssr_ [email protected]
ali.heccam
ali.heccam
خواندن ۲ دقیقه·۴ سال پیش

شبِ بیست و سومِ بهمنِ چهارصد و یک


✓ « _ خب... خدافظ...
# زمستون برفی ما رو قشنگتر کردی آقا مِهتی... »

این باشه برای اخر متن!



✓ بوی پرتقال و سیب و نارنگی و.... برای من یعنی بهاری که قراره برام کلی خوشی با خودش بیاره: بهاری از جنسِ کودکی‌هایی که چِفتِ بودیم با آرزوهامون!



✓ آها! برم اونجا! اون‌وَرا پای آدما کمتر بهش باز شده!
✓ یعنی خوشابحال شما که همچین منظره‌ای جلوی خونه‌تون دارید! اگه ایده‌ی خودتونه که باید بگم دمت گرم! اگرم ایده‌اش مال طراح ساختمون‌تونِ که باید این دمت گرم رو به اون بگم! نمی‌دونم خودتونم این منظره رو از این زاویه‌ای که من دارم می‌بینم، دیدی یا نه! ولی بعید می‌دونم!
✓ وای خدا! اون درخت رو نگاه کن! یعنی این طراحی، کارِ یه آدمِ؟ شاخه‌ها رو ببین چجوری دور لامپِ تیرچراغ‌برق حلقه زده؟ انگار سایه رو با انگشت چسبوندن لابلای شاخه‌ها! هیچ‌جا سفید به این قشنگی نیست...
✓ دلم نمیاد برم داخل مغازه آخه! مگه یه روز بیشتر توی سال از این اتفاقا میفته؟ تو‌ برف رو‌ نگاه! هر دونه‌اش اندازه‌ی یه انجیره! دوسداری دهنت رو رو به آسمون بگیری و تا دل‌درد نشدی، وِلکُن نشی! بیخیال هدف و رسیدن، می‌خوام امشب رو زیر برفا غرق شم! اینو گفتم، یاد زمستون سال پیش افتادم؛ بعد از مدت‌ها بی‌قراری برای برف، بلاخره آسمون، خِساست رو برای چند ساعت کنار گذاشت و برف رو بارید. با دستای خالی، دوبار آدم‌برفی درست کردم: یکی جلوی مغازه، اون‌یکیشم توی پارک ملت، پایین‌تر از کافه-پُل! توی هردوجا، چقدر نگاهِ معنادارِ مردم رو تحمل کردم و کور و کر و لال شدم و دست از کارم نکشیدم. یه بار تنهایی باهاش عشق‌بازی کردم و اومدم خونه و کفش‌های نَم‌کشیده‌ام رو عوض کردم و بار دوم رو با امین رفتیم؛ با کفش‌هایی که قرار بود خیس بشن! یه دلیلش دلِ امین بود که نَشکنه و لذت قدم زدن با یه رفیق رو زیر لبش بِچِشونم و دومیش که از اولی مهمتر بود که دیگه معلومه، گفتنی نیست! البته حمیدرضا گفت دوسال پیش! آره، راست میگه، دوسال پیش بود! راس راسَکی دارم پیر میشم؛ انگشتم تا چهل‌سالگی، نه سال بیشتر فاصله نداره؛ حواس نمونده برام!


✓ امشب، قرار بود شب خوبی تموم بشه اما گنگ تموم شد. من و محمد، زدیم به تیپ و تاپ هم و میثم که رفیقِ جدید من و از رفیقای قدیمی جواد و محمد بود... دوسدارم همینقدر ازش بگم: من آدم مغروری‌ام! دم برف گرم که با همه‌ی ایرادهایی که از اولش توی بحث من و محمد دید، سکوت کرد و آخرشم با سکوت، من رو بخشید! ببخش مخاطبِ نوشته‌ی من، بیشتر از این نمیتونم توضیح بدم... خستم...

نویسندگی خلاقنویسندگیداستان کوتاهداستانمینیمال
۱۰
۵
ali.heccam
ali.heccam
یه نویسندم که کلمات، تازه بهش سلام کردن instagram:@ali.heccam_ t.me/Alinssr_ [email protected]
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید