آفتاب زده بود بالا. لکه‌های کم‌جونِ نور، از درز پرده‌ی کلفت پنجره، روی قالی قد می‌کشید. با صدای بوق ماشینِ همسایه، چشماش باز شد. تَنش خیس عرق بود. نگاهش رو چند دقیقه‌ای به سقفِ بالای سرش دوخت. از جاش تکون نخورد. نفس‌هاش از بریده‌گی به عمیق تغییر کرد. خونه ساکت بود؛ طوری که به راحتی صدای نفس‌هاش رو می‌شنید. خواست که به پهلو دراز بکشه اما جراحتی جزئی روی پهلوش، مانع از اینکار شد. نفهمید که چرا و کجا این اتفاق براش افتاده. لابد موقع دوچرخه سواری، دچار این آسیب شده بود ولی مطمعن نبود. مطعن نبود چون هنوز کاملا بیدار نشده بود و قسمتی از وجودش توی جای دیگه‌ای جامونده بود؛ کجا؟ اینم نمی‌دونست!
باید از جاش بلند می‌شد. از دیوار کمک گرفت و خودش رو به آینه‌ی قدی رسوند. خودش رو اون تو برانداز کرد. دست روی گونه‌هاش کشید. بُرُس برداشت و موهاش رو مرتب کرد. نه می‌دونست باید بخنده و نه اینکه اَخمش رو تو آینه تماشا کنه.
وقتش بود تا اتاق رو ترک کنه. باید خودش رو از اون فضا دور می‌کرد. باید دنبال نشونه برای بیدار بودنش می‌گشت.
تصویر درب خروجی رو روبروش داخل قاب آینه تماشا کرد. برگشت و به سمتش حرکت کرد؛ با قدم‌هایی شمرده و حساب شده!
نفس‌هاش منظم شد بود. دستگیره رو چرخوند و وارد راهروی نسبتا باریکی شد که اتاق پدر و مادرش و کنار اون، دستشویی و حموم هم دَرش قرار داشتن.
بدون در زدن وارد اتاقشون شد اما کسی نبود. یادش نبود که معمولا این ساعت خونه نیستن. چند دقیقه‌ای رو به جای خالی اونها روی تخت زل زد. نمی‌دونست چرا اما دلتنگیِ غریبی وجودش رو پر کرده بود. وقتی خودش رو تو آشپزخونه پیدا کرد که داره اشک‌هاش رو پاک میکنه. بدونِ اینکه دست و روش رو بشوره، پارچ رو پر از آب کرد و ریخت داخل سماور و زیرش رو آتیش کرد.
لباس پوشید و قصد نونوایی کرد. می‌خواست این‌بار خودش صبحونه رو حاضر کنه؛ قبل از اینکه پدر و مادرش برسن.
