شاید خواب (۱)

چشماشو باز کرد. تنها بود. بیدار بود. چند ساعت خوابیده بود؛ شایدم چند روز؛ نمیدونست! یه نگاهی به اطرافش انداخت. چیزی دیده نمیشد؛ همه‌جا سیاهی بود و سیاهی؛ شب بود. این موقع شب اونجا چیکار میکرد؟ یه بچه‌ی کوچولو، تو دل جنگل. واقعا اونجا چیکار میکرد؟

به خودش اومد. یه تکونی به خودش داد و ایستاد. کم کم داشت می‌ترسید.‌ خواست راه بره اما انگار پاهاشو به زمینِ زیر پاهاش دوخته بودن. نفس‌هاش با شک بیرون میومد. صدای دَم و بازدم نفس‌هاشو می‌شنید؛ انگار که افتاده باشه داخل استخر و هیچ صدایی به جز ترکیدنِ حباب‌های کربن دی اکسیدی که از دهان و دماغش مشترکاً بیرون میومد، نمی‌شنید.

لرزِ مرموزی به وجودش افتاد؛ از سرما بود. زمستون نبود ولی سرد بود. سرش رو بالا آورد و ماه رو بالای سرش دید. هوا صاف بود. ستاره‌ها آسمون رو دوره کرده بودن.

نشست. زانوهاش رو بغل کرد. سرش رو بین پاهاش قایم کرد. نمی‌دوست چرا گریه نمیکنه! معمولا همیشه اینجور وقتا این‌کار رو می‌کرد. همیشه اینجور وقتا یکی بود که نازش رو بکشه؛ اَزش بپرسه چِته عزیزم. معمولا اینجور وقتا خانوادش پیشش بودن که حمایتش کنن. راستی خانوادش کجا بودن؟

سوال‌ها یکی بعد از اون‌یکی مغز کوچیکش رو نشونه می‌رفتن ولی کسی نبود که جوابی بهشون بده. اینجوری شده بود که حجم سنگینی از مجهولات، دورش رو احاطه کرده بودن!

چرا خنده‌اش نمی‌گرفت؟ این چه حالتی بود که دچارش شده بود! واقعا بیدار بود یا فقط فکر می‌کرد که بیداره؛ شاید خواب بود!

خواست که دراز بکشه ولی کمرش یاریش نکرد. توی ذهنش داشت می‌دوید. داشت فرار میکرد. خودش رو دید که از این حالت خسته‌اس و با همه‌ی وجود میخواد که تموم بشه ولی تموم شدنی نبود.

کجا بود؟ چرا چیزی یادش نمیومد؟ قبل از اینجا کجا بود! فراموش کرده بود! ولی تا جایی که به خاطر داشت، آدم فراموشکاری نبود. دستش رو کشید روی سرش؛ شاید ضربه‌ای چیزی بهش خورده و همون عامل این اتفاقات بوده.

سرش سنگین شد. چشماش رفت. دیگه اونجا نبود.