شاید خواب (۳)

سبک شده بود؛ خیلی سبک! هرجا بود، روی زمین نبود. پس کجا بود؛ طبق معمول، بازم نمی‌دونست.

ارتفاع رو احساس می‌کرد؛ حتی با چشمای بسته!

با حسی تعریف نشده مواجه شده بود؛ پس مثه همه‌ی آدما، توی یه عکس‌العمل مشابه، ترس تمام وجودش رو پر کرد. بچه هم که بود، پس بیشتر از یه آدم بالغ ترسید.

نمی‌دونست اسم این تجربه‌ها رو چی بذاره؛ کی اون رو به این دست از بازی‌ها دعوت کرده بود؛ اتفاقاتی که هیچ براش مفهوم نبود؛ نمی‌دونست اصلا اینها اسمشون بازیه یا...

جاذبه رو احساس کرد. این‌بار خواست تا چشماش رو باز کنه اما جراتش رو نداشت.《باید چیکار می‌کرد؟》مسخره‌ترین سوالی که می‌تونست بهش فکر کنه؛ شایدم تنها سوال! شاید تنها همین کار اَزش برمیومد؛ مثه همه‌ی آدما که گاهی سرِ خودشون رو با چیزهای بیخود و بی‌ربط گرم میکنن تا از اصل ماجرا فرار کنن. گمونم این مِکانیزم مشترک تمام ما آدماست که در مواجهه با ترس‌ها و مشکلات، فرار رو انتخاب می‌کنیم؛ آسون‌ترین کار؛ درواقع کاری که امنیت ما رو به خطر نَندازه!

حرکت رو احساس می‌کرد؛ قطعا رو پایین بود؛ هرچند جهتش هیچ اهمیتی نداشت؛ مهم سقوط بود که دچارش شده بود؛ حالا به هر سمتی!

شُش‌هاش پر از هوای اضافی شده بودن. قلبش قدرت پمپاژ خون به اندام‌ها رو از دست داده بود؛ چون مغزش درست کار نمی‌کرد؛ پس این یه امر طبیعی محسوب می‌شد. بهرحال نفس کشیدن براش سخت شده بود و این یه نیاز بود و باید یه کاریش می‌کرد اما چه کاری؟