شاید خواب (۲)

احساس خفگی بهش دست داد. حتی چشماش رو هم نمی‌تونست باز کنه. سنگینی عجیبی رو روی قفسه‌ی سینه‌اش احساس می‌کرد. انگاری که وسط یه خواب عمیق، یه نفر به اجبار بیدارش کنه؛ با هراس به خودش اومد. همه‌ی تَنش خیس بود. سر تا پاش رو آب فرا گرفته بود. سنگین شده بود. هرچی دست و پا میزد، کاری اَزش بر نمیومد. جریان آب رو زیر خودش احساس کرد؛ یه فشار قوی که پیکر نحیف اون رو، رو به جلو هل میداد. ترس برش داشت. اونجا چیکار می‌کرد! تشخیص نداد که کجاست یا اصلا چرا اونجاست. با ته‌مونده‌ی جونی که داشت، نفس‌های عمیقی می‌کشید تا بلکه برای خودش زمان بخره تا شاید معجزه‌ای رخ بده اما زیاد موفق نبود. آب از هر طریقی راه خودش رو به داخل ریه و گلوش باز می‌کرد. توان اینکه فریاد بزنه رو هم نداشت. اصلا فریاد میزد، توی اون گیر و داد کی بود تا به دادِش برسه! آفتاب، کم‌جون بود. گرگ و میش بود. آفتابِ اول صبح بود یا غروب، این رو هم نمی‌دونست. پازلِ بدشانسی، داشت تیکه‌های گم‌شده‌اش رو دونه، دونه براش رو می‌کرد‌. یه ذره بچه بود و هیچ مهارتی هم توی شنا نداشت. مثه تیکه‌ی چوبی شناور بر روی سطح آب بود که با هر تکون، بیشتر داخلش فرو می‌رفت. کمک لازم داشت اما تنها بود. مهمونِ ناخونده‌ی مهمونی‌ای بود که ظاهراً کسی برای خوشامد به استقبالش نرفته بود. ناخواسته خاطرات گذشته‌اش، اونجا که اصلا یادش نمیومد چند سال قبل‌تر بود اوفتاد. یه نگاتیوِ قدیمی که فقط قسمت‌هایی از اون سالم باقی مونده بود. یاد تنهایی‌هایی که مجبور بود در نبود خانوادش تحمل کنه؛ پدرش سوپور بود و مادرش هم پرستار. یاد اسباب‌بازی‌هایی که رفیقِ اون لحظاتش بودن؛ هم‌بازی‌های باوفاش! الان هم شاهد عبور زمانی شبیه به همون دوران بود. باید خودش به فکر راه حلی می‌بود ولی جریان رودخانه بهش این اجازه رو نمی‌داد؛ بله، فهمید که با مسیر آب رودخانه همراه شده ولی باز نفهمید که چرا اونجاس! نسیم خنکی که از لابلای درختای اطراف می‌وزید، رعشه‌ی مرگ‌باری به وجودش دعوت کرده بود. واقعا باید چیکار می‌کرد؟ کسی میدونه؟