
یک ساعت و پنجاه دقیقهی پیش، سی دو را رها و سی و سه سالگی را در آغوش کشیدم؛ بدون تبریکِ نسبتهای خونیام! اما نویسنده میداند آنقدرها که توقع میرفت، چیزی از کسی به دل نگرفتم. عوضش آمدم و خودم به خودم تبریک گفتم: خاصترین تبریکِ تولدی که به چشم و گوشم دیده و شنیده بودم!
البته در این دقایق پایانی، سی و دو، طاقت نیاورد و دستِ چند نفر از دوستانم را گرفت و کشاند تا درِ مغازهی در حال تاسیسمان و نتیجهاش عکسی شد که میبینید و یک کلیپ که اینجا، جایش نبود و این شد که همین چند دقیقهی پیش گذاشتمش در اینستاگرام تا رفقای آنطرفیام هم یک مقدار ابراز احساسات کنند!
خوشحالم ؛)