ایدهی اولیه:
کاش این کارت خوانها انقد بوق نمیزدن. وقتی که موجودی نداره و از عمد رمز اشتباه میزنی و میگی ببخشید کارتم رو اشتباهی آوردم ولی هیچ اشتباهی در کار نیست...
محصولِ نهایی:
« _ لطفاً بوق نزن! پول ندارم ولی مجبورم این کار رو بکنم! خدایا کاش برقها همین الان قطع بشه. کاش صدای ضبظ، یهویی انقدر بلند بشه که هیچکی صدای بوق رو نَشنوه! اصلا کاش پُز، همونجایی که میخوام کارت بکشم، ناگهانی دچار نقص فنی بشه! یعنی میشه یه رفیق قدیمی که قدیمها براش کلی مایه گذاشتم، الان از راه برسه و هزینهی من رو حساب کنه؟ یعنی من از یه نفر طلبکار نیستم؟ کاش یکی از اون تَه بلند داد بزنه که آهای، سهام عدالت رو همین الان به همهی حسابها واریز کردن! کاش یکی که نمیشناسمش در رو باز کنه و بیاد تو بگه: « امروز همه مهمون من! بچهام به دنیا اومده! یه دختر ناز و چشم-عسلی! » کاش امروز، بِلَک-فِرایدِی بود! کاش بهونهی « رَمزم رو فراموش کردم » رو انقدر قبلتر از من استفاده نکرده بودن که الان نوبت به من هم میرسید تا از آخرین گزینهای که دارم استفاده کنم! کاش... »
« + الو... الو... آقای... هنوز پشتِ خط هستین؟! خوبین؟ با درخواستِ استخدامی شما، موافقت شده! لطفاً... »