امشب باز نوشتنم نمیاد و کم کم دارم اذیت میشم. قشنگ دارم عصبی شدنمو احساس میکنم. حالم بی شباهت با هوای امشبه شهرم نیست. کمتر از سه ساعته دیگه تا پاییز راه دارم. یجورایی، تو پاییزم و سایهام، پشت سرم تو تابستون جامونده. لکههای ابر، زیرِ مهتاب، رنگ گرفتنو ستارهها، یکی در میون سوسو میزنن. باد، ابرها رو جابجا میکنه و با همین کارش، این پایینها رو، جایی که من وایستم رو خنک و خنکتر میکنه. قرصه ماه کامله. من جلوی در مغازه، تکیه به دیوارِ سیمانیِ رنگ و رو رفته، زیرِ نورِ تیر چراغ برق وایستادم. یه بلوز تنمه. سرد نیست اما یه سوزه ریزی داره تو وجودم ریشه میدُوعونه و من کم کم داره خاطرم میاد که چرا حالم یجوریه! نه شبیه به آرامشه قبلِ طوفانه و نه به یه گیرافتاده میونه طوفان شباهت دارم. من خوب نیستم ولی بد هم نیستم و این یعنی بدتر از حال-بَدی! من، تو یه برتریِ جزیی نسبت به گذشته، میتونم مشکلاتمو ببینم. اما فقط همین، فقط میتونم ببینم ولی کاری برای حلش نمیکنم و از مخدرهای روحی و روانیه پیش پاافتاده که سابق بر این اَزشون استفاده میکردم، با دُزِ بالا استفاده میکنم. این یعنی بلاتکلیفی و من مثه یه مورچه که داخل تلهی مورچهخوار گیر افتاده و امیدی به نجات نداره، دست از دست و پا زدن برداشتم. پووووّه. چقد راحت میشه حال خودتو خراب کنی و جرقهی همهی اینها با یه لحظه بیرون زدن از مغازه و فکر کردن به پاییز خورده شد.
یه پرانتز باز میکنم و داخلش رو با چرتو پرتایی که همکارام باعث و بانیش بودن، پر میکنم و اینجوری دوساعت رو ورق میزنم و میرسم به الان که چیزی تا تغییر ساعت نمونده و من نمیخوام این متن رو از تابستون دریغ کنم. پاییز به اندازهی کافی سوژه برای ابراز احساسات داره. پس همینجا ختمش میکنم و عجالتاً اینبار متن رو بدون ویرایش پست میکنم.