یک ترانه خوب، مراقبه است. آنجا که، قبلش کلی برای مراقبت از ورود حالهای بد، تلاش کردهام. احتمالا بشود بهش گفت، ادامهای بر مراقبهی قبلی!
غیر از این است که زندگی، یک لیوان قهوهی خوشمزه است و ترانهای خوب و آفتابی ولرم و مسیری نسبتاً دراز که باید به بهانهای طی شود؟ حال تو بگو خالی کردن مثانه.
پذیرفتن هر اتفاقی که قرار است سر راهت سبز شود و تو میدانی که لازم نیست از پس همهشان بربیایی: میتوانی بزنی زیرش و مسیرت را عوض کنی! چمیدانی، شاید در این تغییر مسیرها، جایی از یک خشم° پُل زدی و شاید هم از یک داد.
مورمور شدن. شمردن سنگهای چِپاندهشده در آسفالت و گره زدن نگاهت به ابرهای پارهپارهشده در آسمانی که آبیست. دستهایی که چپ و راست، در جیب شلوارت فرو رفتهاند و به این فکر میکنی که یک لِنگ از یک جفت دست هم اگر در یکی از دستانت قفل شود، بد نیست؛ هرچند دستهای خودت به تنهایی هم زیباست!
یک موسیکوتَقی ( یک پرندهی بومی خراسان شمالی. تقریبا اندازهی کبوتر، با رنگ قهوهای متمایل به خاکستری ) که طبق عادتشان، برایشان مهم نیست از جلوی قدمهای تو که تقریبا بیست، سی تا مانده بهشان برسی، بِپرند! تنها کمی به سرعت قدمهاشان اضافه میکنند و زیر قدمهای کوچکشان° خنده را میبینی و سرت را مقداری در همان حالت نگه میداری، درحالیکه رو به جلو ادامه میدهی.
یک سوز، که ریز است و اثر انگشت نسیمیست که میخواهد خودی نشان دهد. به زحمت، یک گوشه از بلوزت را میگیرد و جزیی° تکان میدهد. گویا میخواهد ادامهای از مسیرش را با تو همراه شود و تو قبولش میکنی!
باز با ترانه، مورمور میشوی. وقتی یک ترانه میتواند سرت را پایین بیندازد، یک جای کار میلنگد و این احتمالا یعنی تو نیاز به توجه بیشتری داری: به محیط، به اتفاقها، به ساعت... به حواست که کجا پرت شده است! این میتواند بد نباشد اگر عوضِ مُسکن، محرکی باشد برای شبیه به بقیه نبودن! حتی اگر ساکتی، سکوتت شبیه به بقیه نباشد! اگر تنهایی، برای پر کردنش دست به هر کاری نزنی! این درمورد خشم، درمورد خوشگذرانی، درمورد خیلی چیزها صدق میکند!
چند قدم مانده به پلِ زردِ فلزی، که اینجایی که من هستم را به طرف دیگرش که در پارک ملت کاشته شده، وصل میکند. یک ارتفاعِ دو، سه متری، در عرضی ده، دوازده متری. همهجایش زرد حتی کَفی که رد پای آدمها، جابهجا، لکههایی سیاه دَرش ایجاد کرده. و صدای تَقّوتوقّی ازش بلند میشود که به اوجِ صدای لوکوموتیو میماند! سایههای چنار و اَراَر و سپیدارهای بیست، سی متری که نسیم را بهشان میسپارم و صدای کهنسالشان را تحریک میکنم. سردم میشود. با خودم حرف میزنم. مطمئنم هرکس از روبرو بهم نزدیک شود، احتمال اسکیزوفرنی، حداقل برچسبیست که بهم میزند! صدای کلاغها، در صدای درختها پیچیده و چند قدم جلوتر، در صدای آدمهایی که در رودخانهای که زیر پل زرد، خالی جاریست، مشغول تیله بازی هستند و من با نیمنگاهی که درگیرشان میکنم. باز لبخندی چُسَکی میزنم و از آن سر پل زرد، پلهها را شُمارشی سرازیر میشوم. نوک دماغم میخارد. کلاهِ لِئونی را در سَرم سفت میکنم. سیاه است، همرنگِ زمینهی قبلیِ موهایم.
نمیدانم اینها به ترانهای که از گوشم پخش میشود ربط دارد یا قهوه یا هوا یا نه ولی دارم بهشان فکر میکنم!
خوشبختی، همخوانی با موزیکی در ماشین بود که بند به بندش را اَزبَر بودم و میترسیدم هر آن، یکی دستش برود سمت ولوم صدا و دستم رو شود. این تصویر، اتفاقی از ذهنم رد شد. احتمالاً برای اینکه روتینم برای موسیقی با صدای بلند و همخوانی باهش، تنهاییست، مثل الان.
هیچوقت از فیلم خوشم نمیآمد مگه بتوانم خودم را در واقعیتش تصور کنم. البته سبک مورد علاقهام، معمایی و تخیلیست و همین الان دارم سریال « شیاطین داوینچی » را تماشا میکنم و فصل دوم آن را به نصف رساندهام. بااینحال دوست داشتم این نکته را بگویم، حالا که در صف، منتظر رسیدن نوبتم برای قضای حاجتم. احتمالاً دارم بیربط بلغور میکنم چون دیگر بیش از این توانایی ربط دادن باورهایم به آفتابهای که در اتاقکِ یک و نیم در دو مترِ دستشویی انتظارم را میکشد ندارم.
« چیزی را که عاشقش هستی پیدا کن و اجازه بده تو را بکشد! » جملهی آبیرنگی که از سطح داخلیِ درِ دستشویی خواندم. نصفش با کلیدی، چیزی خطخطی شده بود، ممنونِ گوگلم که کمکم کرد.