سگ‌ها چرا وحشی نمی‌شوند؟ چرا نمی‌زنند به دل کوه‌ها؟ چرا پوزه‌ی‌شان را بیرون نمی‌کشند از سطل‌های زباله! چرا پاره نمی‌کنند سینه‌ی شغال‌های سرکشِ کوچه و خیابان را در عوضِ پلاستیک‌های زباله؟ چرا با گرگ‌ها همدست نمی‌شوند و قُرق نمی‌کنند با زوزه‌هاشان سقف شهر من را! چرا بو نمی‌کشند عطر معرفت را؟ آخر صداقت شامه‌ی‌شان را به چه بهایی فروخته‌اند. که گند تَعفُن و فراموشکاری، تا خِرتناق آویزان است از دیوار و درهای این حجم شلوغ به معنای واژه《شهر》؟
کجایید آخر؟! انگشتانم خسته شد از تایپ این‌همه واژگان پر از اصطکاکِ بغض‌دار! کجای این شهر پنهان شده‌اید؛ چرا نمی‌بینمتان! چرا نمی‌آیید تا با سگ بودنتان، به خاطرمان بیاورید انسانیتی را که مدتیست طولانی، به امتداد هروز، درون پلاستیک زباله‌ی مشکی‌رنگ انباشته‌ایم و گره زده و پرتاب کرده‌ایم میان پس کوچه‌های فراموشی؛ تا شما را منصرف کنیم از جنگ با شغال‌ها.
هی...
اینگونه که فکر میکنم، شما تقصیری ندارید. این نَنگ‌نامه‌ی طلایی‌رنگ را که مدام آویزان گردنیِ دانه‌درشتِ زشتمان می‌کنیم، تازه آن‌هم با افتخار، خود، امضا کرده‌ایم؛ آن زمانی که موش‌های فاضلاب را، هرروز با دست های خود فَربه‌تر کردیم و آنها به تقدیر، قد کشیدند! و در عوض شما لاغرتر شدید و به تَشدید، شکسته‌تر شدید از کمر. دقیقا همان زمان که به بهانه‌ی نِجاستِ دامانمان، بیرونتان انداختیم از منزلمان!
من را ببخش سگ‌جان!
حرف‌هایم را پس می‌گیرم. تو استراحتت را بکن دوستِ فراموش شده‌ی دیرینِ من. می‌روم تا تِکه استخوانی بیاورم تا...?
