
« عینکِ من کثیفه وگرنه هوا صافه، نه؟ ستارهها معلومن؟ »
سرش را به نشانهی تایید تکان داد و من برای چند لحظه دلم قرص شد؛ که همهچیز سرجایش است و بیقراری، از من است. با نفسی که بیرون دادنش، چند ثانیه طول کشید، سَری به طرفین چرخاندم و گفتم: « این هوا، یه شبخواب میطلبه، نه؟ یه ( ۱ ) کُندیک و دوتا نون و چهارتا گوجه و خورشت و یه مشت ( ۲ ) آنُخ و... »
نیمهتمام، قیچیِ ایدهاش را به جملهام زد و به سبک خود ادامه داد: « ...واقعاً! بری بیرون شهر و بساط آتیش رو بِراه بندازی و روی زیلو لَم بدی و... »
نوبت قیچی من بود : « ...دور از نور ماشینها و سر و صدای آدما، راه شیری رو برانداز کنی و به این فکر کنی که ما و ستارهها، توی یه عنصر اصلیِ سازندهی ساختارمون با هم مشترکیم... » اینجای زمان، همانجاست که کلمات، از فلسفهبافی، تغییر مسیر میدهند و سکوت، به زور، خودش را بین افکار من و او، جا میدهند و او، سرش را تمامقد فرو میکند توی گوشیاش و من که مخاطبی ندارم که جویای احوالش بشوم، نقطهای را توی آسمان انتخاب میکنم. پُلی میزنم از ( جنس ) سکوت، تا دایرهای نورانی که مدتها پیش مرده و من با جای خالیاش، گفتگویی دونفره راه میاندازم؛ دلخوش به این که او اصل است و این آدمی که کنارم نشسته، دارد سرش را با چیزهای پیشپاافتاه گرم میکند؛ هرچند که صدای حسرت، بدجور آزار دهنده است.
هنوز همهچیز همانطور مرتب سرجایش است. یک نسیمِ مَلس، افکار من را میشوید و نقطهای به انتهای حرفهای او و مخاطبش میزند و حواسش را به من معطوف میکند تا با لحنی آغشته به یک مورفین ( که نامش عشقبازی است ) قوی، خطاب به من بگوید: « بریم؟ » و من سر تکان میدهم.
( ۱ ) ظرفی فلزی شبیه به بطری نوشابه خانواده برای دم کردن چایی.
( ۲ ) نام محلی آویشن در خراسان شمالی.