یادم نمیاد کِی تو رو اینجوری گره زدم که الان برای باز شدن، انقدر از خودت مقاومت نشون میدی... هندزفریجان!
یک قُلُپ قهوه بنوشی. چشمانت را ببندی. انگشتانت را در انگشتهای شجریان قلاب کنی و... پرواز!
کاشفِ قهوه، سپاسگزارم
مصطفی، حمید، آرش...
قدیمها در کتابها خوانده بودم گیاهی که تنهاش از حدی قُطورتر میشود، شاخ و برگهایش بالغتر از یک علفِ هَرز است و قد و قوارهاش از یکی، دومتر، بلندتر است را درخت میگویند اما انگار با گذشت زمان، تغییرات شامل معنای لغات نیز شده است. آن موجود زندهای که جلوی مغازهیمان، در حاشیهی پیادهرو سبز شده، درخت نبود... مصطفی بود. مانندِ من که در شناسنامه، نامِ علی را برایم انتخاب کردهاند، روی تنهی او نیز نامش را با چاقو نوشته بودند: مصطفی!
درختجان... ببخشید! مصطفیجان، حالت چطور است؟!