« سیاه می‌شنوم و سفید می‌نویسم » این‌طور به یکدیگر پیوند می‌خورد این ساعت‌های عمرم. دیگر احتیاجی نمی‌بینم که شیشه‌ی بخارگرفته‌ی مقابل تصاویر ذهنم را دستمال بکشم؛ می‌نویسم... هرچه شد، شد. این روزها دیگر به چشمانم نمی‌آموزم چه چیزهایی را ببینند؛ همین‌طور به گوش‌هایم. نه خوشحالم و نه ناراحت و نه طوری که ظاهراً تنها بگذرانم... به نقطه‌ای فرضی در ذهنم ( و شاید در قلبم ) زل می‌زنم و سکوت کرده و بی‌طرفی را تمرین می‌کنم؛ شبیه به « ماه »ی در آسمان ابری که هست و تأثیرِ همیشگیِ خود را نیز می‌گذارد، تنها دیده نمی‌شود. دیگر به دنبال ارتباطِ چیزی با چیزی نیستم؛ همین‌طور تناقض؛ به دنبال نفس کشیدن هستم: ( اندازه‌ی ) یک پلاستیک فریزر، اکسیژن خالص. تَر و خشکیِ خاکِ گل‌ها را چک می‌کنم و برگ‌هایشان را نوازش و خم می‌شوم و زباله‌ها را از سرراهم برمی‌دارم و مانند مایکل، داخل سطل زباله پرتاب می‌کنم؛ گوشه‌ی لبی بالا می‌اندازم و موسیقی موردعلاقه‌ام را بعد از پنج، شش‌بار گوش دادنِ پیاپی، روی دورِ تکرارِ اتوماتیک قرار می‌دهم و گوشی را در جیب عقب شلوارم فرو می‌کنم. این روزها حتی یک‌درصد هم به اینکه دیگران درمورد ظاهرم، چه داستان‌هایی بهم می‌بافند، اهمیت نمی‌دهم و در عوض، صفحه‌ی سفیدِ پیش رویم را با افکار و احساسات خودم سیاه می‌کنم؛ شاید هم آبی! این روزهای مانده به سی و یک سالگی، خانه‌های تقویم را عجیب به مسخره گرفته‌ام و ضرب‌در در ضرب‌در، خَط‌خَطی‌شان می‌کنم و قبل از بسته شدن چشمانم، از نویسنده تشکر می‌کنم و می‌روم...
