از یک سری کارها که امروز کردم، هیچ خوشحال نیستم ولی خود را سرزنش هم نمیکنم. میدانم که توانم در همین حد بوده. بهتر میشوم. عوضش، از کارهایی که حالم را خوب کرده، حالم خوب میشود و از سنگین شدن کفهی ترازو به این سمت، اخمهایم باز میشود و امیدوار به اینکه اگر قرار باشد زنده بمانم، همیشه یک شکلی از امید هست که بشود: حال موضوع هرچه میخواهد باشد.