تغییر رو در رفتارم احساس می‌کردم. می‌خندیدم اما نه با دستور مغزم. ناراحت می‌شدم اما نه با دستور مغزم. به آسمون پر می‌کشیدم؛ زمین رو زیر پاهام حس نمی‌کردم، حس می‌کردم که وجود ندارم، نه با دستور مغزم که تماماً تحت فرمان قلبم. اونروز‌ها بود که صورت استاد مرادی جلوی چشمام ظاهر می‌شد. چهره‌ای که همیشه در حالتی بین خنده و عصبانیت به اطرافش نگاه می‌کرد؛ نگاهی که عمقش رو به عمیق‌ترین نقاط اقیانوس مثال میزدم. وقتی به گلدونش خیره می‌شد و برای چند لحظه‌ای، انگار که در بین ما نبود. همونجاها که من فکر می‌کردم با یه دیوانه طرفم؛ یه انسانِ خجسته که کنترل افکارش رو تحت تاثیر تعامل بیش از حد با بیمارهای روانی، از دست داده و نمیدونه کجاست و چی میگه. من در اون لحظه نمی‌دونستم که چه نیرویی رو تحت فرمان خودش درآورده؛ با چه طرز فکری هَم‌سو شده؛ چه ریاضتی کشیده تا به اون درجه از انسانیت رسیده.
بیش از هر فرد دیگه‌ای، نیازِ صحبت و مشارکت در احساساتم رو فقط با شخصِ ایشون می‌دیدم. دوسداشتم تغییری که در نگرشم به زندگی پیدا کردم رو باهش درمیون بذارم. این شد که دنبال شماره تلفنش گشتم. کسی شماره‌ای ازش نداشت. درواقع اصلا تلفن همراه نداشت. با کلی زحمت آدرسش رو پیدا کردم ولی متاسفانه اونجا نبود؛ مریض بود. سرطان خون؛ بیماری‌ای که مدت‌ها بود با اون دست و پنجه نرم می‌کرد و بلاخره بعد از یه عمر مبارزه، کارش رو به بیمارستان کشیده بود. خودم رو بهش رسوندم اما... یخورده دیر رسیده بودم. حال جسمی‌اش رو از دکترش جویا شدم و اون گفت که چند روزی هست که در کما به سر می‌بره و جز یه معجزه، چیزی نمیتونه نجاتش بده. اشک توی چشمام حدقه بسته بود. وِلو شده روی صندلی‌های انتظار، تصاویرِ بریده، بریده‌ای که از ایشون در خاطرم مونده بود، از جلوی نگاهم عبور می‌کردن. چطور یه آدم با اون حالت وخیم جسمی انقدر سَرزنده و آروم بود. حتما می‌خواسته در آخرین لحظات زندگیش، همه رو دوسداشته باشه. می‌خواسته از تک تک ثانیه‌های عمرش لذت ببره. ولی مگه شوخیه! آدم بدونه که داره میمیره و بخنده؟ بدونه که هرلحظه، ممکنه آخرین ثانیه‌ایِ که داره دنیا رو میبینه، اونوقت حالش خوب باشه... نه! نمیشه. حداقل من اون آدم نبودم. اونجا بهش حسودیم شد. در بین اینهمه افکار آشفته، درونم آروم بود؛ مثال ساحلی آروم، بعد از یه طوفان سهمگین. دلیلش رو اینطوری برای خودم تعبیر کردم و اون این بود که شاید بتونم هدیه‌ای رو از جانب خودم برای این حال و روز استاد بهش تقدیم کنم. اصلا شاید ایشون همه‌ی انرژی‌اش رو وقف تحریک همچین احساسی در من و امثال من کرده بود؛ برانگیختنِ نیرویی درونی که در انسان‌ها کمرنگ شده بود؛ زنده کردنِ واژه‌ی دوستی، همون چیزی که ازش به عنوان معجزه یاد کرده بود. خواستم نتیجه‌ی آخرین نفس‌های استاد رو به بهترین شکل پاسخ بدم.
از بیمارستان زدم بیرون. کمتر از دو هفته به مهلت تحویل پایان نامه زمان داشتم. تنها فکری که ذهن من رو به خودش درگیر کرده بود، پیدا کردن اون دختربچه بود ولی چجوری! من که نمی‌شناختمش. نه آدرسی و نه حتی یه اسم. هر راه حلی برای رسیدن بهش رو بررسی کردم اما هرکدوم به در بسته می‌خورد. زمستونِ اون سال، سردترین زمستونی بود که در طول عمرم تجربه کرده بودم. بیرون سرما بود و دورنم در آتیشی شعله‌ور بود؛ در این مبارزه، گونه‌هام سرخ شده بود. یه مسیر طولانی رو از بیمارستان به سمت خونمون پیاده طی کردم. نگاهم به آسمون بود، به دونه‌های برف که شبیه به ثانیه‌شمار، زمان رو بهم گوشزد می‌کردن. کنج دیوار وایستادم و یه لیوان قهوه ریختم. با وجود داغی‌اش، یه نفس سر کشیدم و به راه افتادم. لیوان کاغذیِ قهوه، شده بود همبازیِ افکار سَرکشم و مدام به هر سمت پرتاب می‌شد. پاسخ سوالم، روبروی نگاهم قرار گرفته بود و با این وجود تواناییِ فهمیدنش رو نداشتم. هرچیزی که در مسیر نگاهم قرار می‌گرفت، ذهنم رو بازیچه‌ی خودش قرار می‌داد؛ نمی‌تونستم افکارم رو جمع و جور کنم. چشمام رو بستم و چند قدمی رو با همون حالت راه رفتم. هرلحظه انتظار برخورد با یه مانع رو داشتم؛ تیر برق، گودال، سطل زباله. یهویی یه چراغ توی ذهنم روشن شد. مکث کردم و بهش خیره شدم. بعد چشمام رو باز کردم و تصمیم به رفتن به سمت اون نور رو گرفتم. گمون کردم که میتونم اون رو توی همون مکان ملاقات قبلی پیدا کنم پس به سمت همون ایستگاه اتوبوس حرکت کردم.
ساعت ده و نیم صبح بود و کمتر از نیم ساعت به حرکت اتوبوس باقی مونده بود. یه تاکسی گرفتم و به سرعت خودم رو به اونجا رسوندم. از شانس خوبم، همزمان با رسیدن اتوبوس، در مکان حاضر شدم. سوارش شدم. خودم رو از لابلای مسافرها به سمت اون صندلی رسوندم تا بلکه پیداش کنم. نفسم به شماره افتاده بود. بود؛ همونجا بود. خودِ خودش بود. با یه شال و کلاه بنفش، سرش رو به شیشه تکیه داده و منظره‌ی بیرون رو تماشا می‌کرد. مقابلِ حفاظی که بین راهرو و صندلی‌ها فاصله انداخته بود، روبروش وایستادم. بهش زل زده بودم و اون حواسش به من نبود. نمی‌دونستم با چه اسمی صداش کنم؛ اصلا تردید داشتم که صداش کنم یا همونطوری بهش نگاه کنم. باز با همون آرامش ذاتیش، من رو تسخیرِ خودش کرده بود. بین انگشتاش، نگاهم به پوسته‌ی شکلاتی افتاد که برام آشنا به نظر رسید. بله. یه شکلات پاستیلی؛ از همونایی که من بهش داده بودم.
چند دقیقه‌ای رو به همون منوال سپری کردم. اتوبوس شلوغ و شلوغ‌تر می‌شد و من به اجبار بهش نزدیک و نزدیک‌تر می‌شدم. تا اینکه دستش رو کرد داخل جیب کاپشن‌اش و تبلت‌اش رو درآورد و مشغول بازی شد. اتوبوس ترمزِ خَشنی زد و تبلت از دستش افتاد جلوی پای من. با عجله خم شد تا بَرش داره. من از اون سریع‌تر دست به کار شدم و با یه حرکت، اون رو به چنگ آوردم. سرش رو بالا آورد و بهم نگاه کرد. تردید داشتم که می‌شناستم یا نه:《خانوم، میشه تبلتم رو بهم بدین!》 رویام نقش بر آب شد؛ من رو نشناخته بود. شاید از ماسکی که بر روی صورتم بود، موفق به این کار نشده بود. ماسک رو کنار زدم و به طرفش خم شدم:《چطوری نقاش کوچولو! هنوزم شکلات پاستیلی میخوای؟》 لبخندی به پهنای صورت تحویلم داد و تبلت رو ازم گرفت. یه دونه شکلات بهش دادم و سر صحبت رو باهش باز کردم.
《یه نقاشی تازه یاد گرفتما! میخوای نشونت بدم؟》 با حرکت سر، تاییدش کرد:《فقط باید قول بدی ازش عکس بگیری و کنار عکس‌های خودت نگهش داری. باشه! 》چشماش رو ریز کرد و به نوک انگشتام خیره شد. تصویرِ پدر و مادری که دستای دختربچه‌شون رو گرفته بودن، کشیدم. ناخواسته اشک روی گونه‌هاش سرازیر شد. نگاهش رو ازم دزدید و به صفحه‌ی تبلتش زل زد. قفلش رو باز کرد و مشترکاً از من و نقاشیم عکس گرفت. خواستم دلیل گریه کردنش رو بپرسم ولی حالت مُنقلبی که دچارش شده بود، مانع از این کار من شد.
《هنوزم اون بازی رو داری؟ مرحله‌ی چندی؟》
《بیا خودت ببین.》
《عوووه. ایول. چه خوب. خیلی بلدی‌ها! معلومه خیلی دوسشداری! 》
《اوم. بازی زیاد دارم. همشون رو تموم کردم. این یکی رو تازه دانلودش کردم. مرحله‌های آخرشم. دوسداری توعم داشته باشیش!》
《ولی تو که گفته بودی هر بازی مال یه آدمه!》
دوباره خندید. گونه‌های خیس‌اش زیر حجم خنده، حالت وَجد‌آوری به چهره‌اش بخشیده بود. با اون چال گونه‌هایی که داشت، دوسداشتم خم بشم یه ماچ آبدار از لپ‌هاش بکنم.
《من صحرام. اسم تو چیه؟》
《یاسمن.》
《چه اسم خوشگلی. مثه خودت!》
《دوسداری بیای کنارم بشینی؟》
《عوخ. انقدر خوشگل می‌خندیدی که فراموش کردم سَرپام. آره از خدامه!》
برام جا باز کرد و شالش رو کنار زد.
《این رو مامان بزرگم برام بافته. خوشگله نه!》
《چه مامان بزرگ خوش سلیقه‌ای داری یاسمن خانوم! راستی، کلاس چندمی تو عزیزم؟》
《سال دیگه میرم کلاس اول. الان پیش دبستانی‌ام. ولی بلدم بنویسما! دوسداری اسم تو رو بنویسم؟》
《آره چرا که نه ولی دفتر همراهم نیست. ببخشید!》
《من دارم. صبر کن. ایناهاش. بنویسم؟》
《آره بدو!》
با یه خط خرچنگ قورباغه، گنده نوشت: سَهرا. خندم گرفت ولی جلوی خودم رو گرفتم.《میخوای منم اسم تو رو بنویسم؟》
《آره. میشه؟ آخه اسم من خیلی سخته. هرچی تمرین کردم یاد نگرفتم.》
《بذار... یاسمن. اسم تو این شکلیه! یاسمن جون، ما الان با هم دوستیم دیگه؟》
به انگشتاش خیره شد و بعد از چند لحظه سکوت، آروم زیر لب گفت:《مامان بزرگم گفته با غریبه‌ها...》
《مامان بزرگت راست گفته عزیزم. راستی کجا میری الان؟》
《میخوای بدونی؟》
《از خدامه! میشه؟》
《دو تا ایستگاه بعد پیاده میشم. باهام بیا تا بهت نشون بدم.》
تا مقصد، دوباره مشغول بازی شد. وقتی رسیدیم، با هم پیاده شدیم و بعد از تشکر از راننده، به سمت یه ساختمون قدیمی به راه افتاد. با اون جُثه‌ای کوچولوش که یه کیفِ دو بنده‌یِ بزرگ آبی‌رنگ از پشتش آویزون بود، جلوتر از من می‌دوید. هر از چندگاهی هم به پشت سرش نگاه می‌کرد تا بلاخره جلوی در ایستاد:《صحرا جون، من و دوستام اینجا باهم بازی می‌کنیم. من کلی دوست دارم.》
با لبخند بهش نزدیک شدم. هیچ تابلویی نداشت که مُعرف هویت اون مکان باشه. دستم رو گرفت و با هم وارد حیاط شدیم:《اون تاب و سُرسره‌ها رو میبینی اونجا، من عاشق اون تاب صورتی‌ام؛ مال منِ! این بوته‌ی گل رو نگاه! بهش میگن گلِ آتیشی؛ بهار که بیاد، پر از گل‌های رنگ و وارنگ میشه. وای نمیدونی چقدر خوشگله! حیف که الان هوا سرده نمیذارن بیایم توی حیاط. آخ یادم رفت بگم، دیروزم یه آدم برفی درست کردیم. اون امیر علیِ نامرد اومد خرابش کرد. نِگا، هنوز دماغش اینجاس! صحراجون خوشحالی که اومدی اینجا؟ اینجا رو دوسداری! آها! راستی اون خانوم رضاییِ. همش باهمون بازی میکنه. همیشه‌ام بهم میگه انقدر با اون تبلتت بازی نکن! بدش میاد از این... سلاااام خانوم رضایی! ایشون صحراست. همون که گفتم بهم پاستیل داد.》
《شکلات پاستیلی! سلام حال شما! من صحرام؛ صحرا دوره‌گرد. تازه با یاسمن‌جون دوست شدم. البته هنوز زیاد دوست نیستیم!》
《خیلی خوشامدین. تشریف بیارین داخل.》
مستقیم وارد اتاق مدیریت شدیم. مدیریت که چه عرض کنم؛ اونجا همه با هم دوست بودن. از بچه‌ها بگیر تا کسایی که مشغول به کار بودن. بعد از یه احوالپرسیِ گرم، خانوم رضایی توضیح داد که اونجا یه خونه‌ی مهربونیِ (اسمی بود که خودشون روش گذاشته بودن) که توسط خیرین، به صورت خودگردان اداره میشه. محلی که از بچه‌های بی‌سرپرست مراقبت می‌کنن. موسسِ اونجا، مادربزرگ یاسمن، خانوم احسانی بودن. یاسمن، تنها بازمانده‌ی خانواده‌ی سه نفره‌شون بود که از سانحه‌ی غرق شدن قایق‌اشون در شمال زنده مونده بود. بیشتر از این توضیح نداد. بعد از خوردنِ یه چایی و گرم شدنم، رفتیم تا یه سری به اطراف بزنیم. اونجا متشکل شده بود از دو طبقه که توسط یه راه پله‌ی چوبی بهم متصل می‌شد. طبقه‌ی پایین مخصوص آموزش و سرگرمی بود؛ کتابخونه و میزهای بزرگِ مخصوص نقاشی و کاردستی. یه گوشه رو هم به یه محوطه برای بازی بچه‌ها توی فصل زمستون اختصاص داده بودن. پر بود از اسباب بازی و توپ و بادکنک. طبقه‌ی بالا محل خواب و استراحت بود.
مقابل راه پله وایستاده بودم. صدای جیغ و شیطنت‌های بچه‌ها به گوش می‌رسید. صدای یاسمن هم داخلشون شنیده می‌شد. برای ملاقات من با بچه‌ها، لازم بود تا کسب اجازه کنن. این شد که با خانوم احسانی تماس گرفتن و حضور من رو اعلام کردن. ایشونم مشتاقانه خواستن که باهشون صحبت کنم. یه صدای صمیمی و دوسداشتنی. شبیه این مادربزرگ‌های توی قصه‌ها! با توضیح مختصری که از خودم دادم، سریعاً من رو به جا آورد. گویا قبل از من، یاسمن زحمت معرفیم رو کشیده بود. اینجوری که خانوم احسانی می‌گفت، یاسمن، از هر آدم جدیدی که در طول روز ملاقات میکنه، باهشون صحبت میکنه. بیشتر از یه رابطه‌ی مادربزرگ و نوه بهم نزدیک بودن. به هر طریقی که بود، موافقت خودشون رو از حضور من در اون مکان اعلام کردن.
نزدیک وعده‌ی نوشیدنی‌شون بود. این شد که به همراه خانوم رضایی، سمت آشپزخونه رفتیم و سرگرمِ آماده کردنِ شیرکاکائو شدیم. نوزده تا لیوان، برای بچه‌ها و شیش تا هم برای مربی‌هاشون. اینجوری که ایشون عرض کردن، این راه خوبی برای آشنا شدن با اونها بود؛ یجورایی با دست پر می‌رفتم پیششون. همه‌ی وجودم پر از شوق و آرامشی توام با هیجان بود. لباس‌هام رو عوض کردم و با دمپایی‌هایی که مخصوص ورود به طبقه‌ی بالا بود، با سینی‌هایی که ازش بخار بلند می‌شد، راهیِ اولین قرار ملاقات شدم. دل توی دلم نبود که کی قراره ببینمشون. آخرین پله‌ها رو برای رسیدن به اونها طی می‌کردم که صدای یه موزیک شاد به گوشم رسید. یاسمن رو دیدم که از اونطرف با یکی، دو تا از دوستاش داره به سمت ما می‌دوعه. انگار بویِ شیرکاکائوها زودتر از خود ما اونها رو غافلگیر کرده بود.
لباس‌های راحتی تَنش بود و پا برهنه به سمتم نزدیک می‌شد و داشت اسم من رو صدا می‌زد. تا بهم رسید، خودش بدون اجازه یه لیوان برداشت و به دوستاش هم یکی، یدونه داد و من رو بهشون معرفی کرد. همینجور که حرف می‌زد، اثرات شیرکاکائو دور لبش، اون رو شبیه دلقک‌ماهی‌ها کرده بود و با اشتیاق اسم دوستاش رو می‌گفت: سحر، سارا و مونس. با اشاره‌ی خانوم رضایی به سمت میز غذاخوری حرکت کردیم. در حال چیدن لیوان‌ها بر روی میز بودیم که کم کم سر و کله‌ی باقی بچه‌ها هم پیدا شد. یه گوشه وایستاده بودم و دستم رو زیر چونه‌ام گرفتم و قد و بالای ریزه میزه‌ی وروجک‌هایی که با تمام وجود، دوست داشتنی بودن رو برانداز می‌کردم. همه به خانوم رضایی سلام دادن و با یه صدای آروم، با خجالت به منم عرض ادب کردن. مربی‌ها هم بعد از اونها از راه رسیدن و دونه به دونه بهم خوشامد گفتن؛ باز هم به لطف یاسمن، همشون من رو می‌شناختن. فارق از دغدغه‌های روزمره‌ام، حالِ بد استاد، پایان نامه‌ای که هنوز براش اقدامی نکرده بودم، بِینشون نشستم و از هم‌صحبتی باهشون لذت می‌بردم. اصلا فراموش کرده بودم که برای چی اونجام!
نگاهِ موذیانه‌ی بچه‌ها رو متوجه می‌شدم دارن راجب من با بغل‌دستی‌شون صحبت می‌کنن، رو دنبال می‌کردم. لابلای اون، سوالات مربی‌ها رو جواب می‌دادم و خوش و بش کردن‌هاشون رو، همراهی می‌کردم. یاسمن روبروم نشسته بود و همش به من زل می‌زد که دارم چیکار می‌کنم. به پیشنهاد خانوم رضایی، قرار شد بچه‌ها یکی یکی خودشون رو معرفی کنن تا بیشتر با هم آشنا بشیم. بعد از صرف شیرکاکائو و با اجازه‌ی مربی‌ها قرار شد برم توی اتاق خواب بچه‌ها و براشون قصه تعریف کنم. خجالت‌آور بود که به جز شنگول و منگول و یکی، دو تا داستان دیگه، هیچی بلد نبودم. ولی همون‌ها رو هم با لذت گوش دادن. کلی با هم نقاشی کشیدیم و بازی کردیم. اصلا نفهمیدم زمان چطور رد شد. به خودم که اومدم، دَم دمای غروب شده بود، علی‌رقم میل باطنیم، تصمیم گرفتم که برم چون زمان استراحت بچه‌ها رسیده بود. دونه به دونه‌شون رو بوسیدم و قول دادم تا هرروز بهشون سر بزنم. کلی دوست پیدا کرده بودم. کُپی‌هایی از خودم با سایزهای کوچولوتر؛ یه تعداد فرشته که جز حس و حال خوب، چیزی برای هدیه دادن نداشتن. لب‌هایی که می‌خندیدن و چشم‌هایی که تمام علامت سوال‌های ذهنم رو پاک می‌کردن. آخرین خدافظی رو هم با یاسمن کردم و از اونجا اومدم بیرون.
روی زمین نبودم. در عجب بودم از کار تقدیر که به چه بهونه‌ای، پای من رو به همچین جایی باز کرده بود. احساس می‌کردم که هیچ کار ناتمومی ندارم. نگاهم به آسمونِ یک‌دست سفید بود و لب‌هام با معجزه‌ی خنده، تزئین شده بود. برای انجام هر کاری انرژی داشتم. انگشت اشاره‌ام، زِبری دیوار رو لمس می‌کرد و پاهام زمین رو به اختیار خودشون درآورده بودن. احساس می‌کردم هرجایی که برم جای منِ؛ با اینحال واقعا نمی‌دونستم کجا برم! دوسداشتم برم بیمارستان و از پشت شیشه‌ی بخش مراقبت‌های ویژه، با تمام وجودم از استاد تشکر کنم. از راهی که نشونم داده بود، از احساسی که از همون اولین برخورد، در من به وجود آورده بود، تشکر کنم ولی دلم می‌خواست با دست پر برم پیشش. اونجا بود که احساس کردم باید کار متفاوتی انجام بدم. نمی‌دونم چه کاری ولی هرچیزی که من رو به ندای درونم نزدیک‌تر کنه؛ شاید می‌خواستم جبران همه‌ی لطف‌های استاد رو بکنم. شاید ایشون، همون صدای زیبای درونم بود؛ شاید!
