《خب بچه‌ها حالا وقتش رسیده که بریم سر اصل مطلب! بدون طفره بدون مقدمه! فقط یچیزی رو اولش میگم که ذهنیتتون برای کار آماده بشه. خب. اول از همه جا داره به همتون بابت طی کردن این مسیر سخت اما شیرینی که از هیچکی به جز یه عاشقِ علم و انسانیت بر نمیاد، تشکر و قدردانی کنم. همه‌ی شماهایی که اینجا نشستین، قراره بشین رفقای خوب آدما! تبدیل بشین به گوش‌هایی که همیشه و در هر زمان، بدون استثنا، پذیرای حرفای آدما هستن. شاید بنظر خیلیا هنوز زود باشه این حرفا ولی از دیدگاه من، هرکدوم از شماهایی که الان روبروی من نشستین، البته به جز دوستان مهمانمون، همین الانشم یه پا روانشناسید برای خودتون. پس راحت‌تر حرفام رو میزنم.》
《ببینید، شما به عنوان یه فردِ آموزش‌دیده، نسبت به هزاران شخصی که به صورت غیر تخصصی (به اصطلاح خودشون سنگ صبور) لابلای مردم وول می‌خورن که به جز اندکی از اونها، بقیه فقط یه دردی روی دردهای اطرافیانشون میذارن، قراره برید تا حس خوب رو در بین جامعه به جریان بندازین. شاید خیلیاتون دقیق منظورم رو متوجه نشده باشین. حرف من اینه، حس خوب، اون حسی نیست که آدم صرفاً با گفتنش به طرف مقابل، در درونش به وجود بیاد؛ درواقع حس خوب به چیزی میگن که پایدار باشه و بتونه راه خودش رو در رَگه‌های مختلف زندگی پیدا کنه! حتما می پرسین چجوری؟ شنیدین میگن طرف بهت ماهی نمیده، ماهیگیری رو بهت یاد میده! شما با برقراری حس اطمینان به طرف مقابلتون (که میتونه هرکسی باشه؛ هرکسی به غیر از بیمارتون) باعث میشین تا به چشم یه دکتر که فقط قراره حق ویزیت ازش بگیره، نگاه نکنه، کسی که ادعای دانش و علم میکنه! اونجاست که طرف، خودش رو با شما برابر میدونه و به دور از سانسور ریزترین احساسات تلخ و شیرینی که تمام اونها باعث بروز درد در اون شدن رو راحت باهتون درمیون بذاره؛ و شما با حرفاتون اون رو به سمت مسیر درست راهنمایی کنید. جوری که آزادانه به سمت علاقش قدم برداره؛ بدونِ وابستگی به هر شخص یا عقیده‌ای؛ بهش راه رفتن رو یاد بدید تا با قدم‌های خودش مسیر زندگیش رو طی کنه! 》
《بیشتر توضیح میدم.》
《این اتفاق یعنی نهایت مهارت شما از برقراری ارتباط با یه انسان. ما آدما به دور از جنسیت و شخصیت و نژاد و هرچیزی که بین ما فاصله انداخته، از یه منبع واحد تغذیه می‌کنیم و اون اسمش انرژی مثبته! هرکی یه اسم روش میذاره. یه نفر میگه خدا! یکی میگه کائنات. اون یکی نیروی برتر و... اهمیت نداره چه عنوانی؛ به عقیده‌ی من مشکلات هممون از اونجایی سرچشمه میگیره که رابطه‌ی ما با اون منبع قطع میشه. بازم تاکید می‌کنم مهم نیست که هرکس به چه چیزی اعتقاد داره. دست گذاشتن روی باورهای مردم، چیزیِ که باعث هل دادن اونها به لاک دفاعی و به مرور تنهاتر شدنشون میشه. بیاین بهشون ثابت کنید که دوستی، زیباترین واژه‌ی ساخت دست بشر، هنوز هم زنده‌ست. با رفتارتون نشون بدین که جریان زندگی هیچوقت از حرکت نمی‌ایسته و این مهم رخ نمیده مگه با صبر و حوصله! بیان راهِ مسدود شده‌ای که ارتباط اون شخص رو با درون خودش قطع کرده باز کنید و شاهد معجزه باشین. آره! معجزه. ما در عصر معجزات زندگی می‌کنیم. معجزه‌ی دوستی، عشق، حال خوب؛ معجزه‌ی امید! 》
《می‌بینم که علامت سوالای روی کَلّتون هی داره گنده‌تر میشه و منتظرین تا ضربه‌ی آخر رو بزنم! دلیل من از گفتنِ اینهمه حرفای خوب، تنها یه چیز بود. اگه کسی تونست منظورم رو حدس برنه؟ به برنده یه گلدون هدیه میدم!》
《_استاد. بنی آدم اعضای یکدیگرند!》
《خب! کس دیگه‌ای نیست؟ نترسین. قول میدم بهتون نخندم! میشنوم...》
《_استاد ما بگیم؟ عظمت در نگاه تو باشد، نه در آنچه بدان می‌نگری!》
《عجب! همچین دانشجوهایی هم داشتم و خودم خبر نداشتم. خب، دیگه.》
《_دوستی دُر گرانی‌ست به هرکس ندهندش. پر طاووس قشنگ‌ست به کرکس ندهندش!》
《دوست عزیز لطف کن برای یه گلدون، دست توی شعر نَبر! نه، خوبه هنوز هم ذهن‌های خلاق پیدا میشه. کی گفته استعداد توی جوون‌ها از بین رفته! بیا. الان همینجا سه نمونه‌ی طلایی رو کشف کردیم!》
《خب ببینید بچها! باز هم به تکرار میگم که تنها هدف ما، برقراریِ فعلِ دوستی بین جامعه‌ست. ما حول و حوش نه میلیارد آدم روی کره‌ی زمین داریم. این یعنی نه میلیارد شخصیت متفاوت، نه میلیارد خلق و خوی مختلف، نه میلیارد طرز فکر و درونیاتِ مختلف. قرار نیست هدفی که برای من با ارزشِ، برای شما هم با ارزش باشه! اصلا همین ارزش؛ تعریف ارزش برای هرکی به یه نحوه. شاید ارزشِ من توی صرف وقت بیشتر برای مطالعه باشه، درصورتی که یه نفر ورزش و کوهنوردی رو با ارزش تلقی کنه. شاید من اعتقاد داشته باشم که لزوم وجود یه خدا توی زندگیم، برای رسیدن به هرچیزی که می‌خوام، حیاتی باشه؛ در صورتی که شاید شما به هیچ چیزی اعتقاد نداشته باشین ولی درعین حال به عنوان یه انسان مفید و قابل احترام توی جامعه شناخته شده باشین. 》
《می‌بینین! تنوع توی هرچیزی، هرچیزی که فکرش رو بکنین، بین آدما حکمرانی میکنه. این یعنی وقتی که صبح چشمتون رو باز می‌کنین، باید آمادگی برخورد با هر چالشی رو داشته باشین. و در عین حالی که ناراحت شدن یا خوشحالی شما، باید به صورت یه امر طبیعی تَلقی بشه، مهارت این رو داشته باشین که پا پس نکشین و رو به جلو حرکت کنید. شما باید این توانایی رو در خودتون تقویت کنید که طبق جمله‌ی معروفِ: یا راهی خواهم ساخت یا راهی خواهم یافت؛ همیشه در حرکت باشین؛ تاکید می‌کنم همیشه!》
《خب! فکر کنم یجورایی منظورم رو رسوندم؛ باقی رو می‌سپرم به هوش بالای شما! موضوعی که من برای پایان نامه‌ی شما در نظر گرفتم از این قراره: سوژه! شما میاین و هرچیزی؛ هرچیزی! رو که از دیدگاه خودتون با اهمیتِ و میشه راجبش حرف زد، سوژه قرار میدین. هیچ محدودیتی برای انتخاب موضوع وجود نداره. حتی میتونین موضوعات تکراری هم انتخاب کنید ولی چیزی که برای من مهمه اینه که هر کس، طبق عقیده و نظر خودش به اون سوژه شاخ و برگ بده. برخلاف خیلی از استادهای دیگه که البته نظرشون برام با ارزشه؛ تاکید من روی کار انفرادیِ! چون همونطور که عرض کردم، طرز فکر شخص برام مهمه؛ هرچند میتونید از همدیگه کمک بگیرین و نظراتتون رو با هم درمیون بذارید.》
《شاید گفتنش درست نباشه ولی خب تصمیمیِ که به تازگی گرفتم و اون اینه که از الان بهتون میگم؛ همه‌ی پایان نامه‌ها رو قبول شده در نظر بگیرین. برای من نمره اهمیت نداره. اصلا من دنبال درست و غلط نیستم. به عقیده‌ی من هر نظر و طرز فکری درسته؛ درواقع چیزی که شخص بیان میکنه، تجربه‌ایِ که از زندگیش داشته و هیچ تجربه‌ای اشتباه نیست. زندگی یعنی تجربه؛ تجربه‌های قابل بهبود در جهت رسیدن به نتیجه‌ی مطلوبی که برای هر فرد متفاوته! ببینید بچه‌ها، هدف من اینه که شما به دور از چیزهایی که تا الان توی کتاب‌ها بهتون یاد دادن، دیدِ خودتون به زندگی، به دور از ترس از قضاوت رو با هم درمیون بذارین. این شنیدنِ تجربه‌هاست که راه‌های جدید رو برای ما باز میکنه؛ راهی که یه نفر قبل از ما رفته و شاید نیازی به تکرارش توسط شما و من نباشه. پس با این تعریف، من پایان ترم، سی تا داستان جورواجور از شما می‌خوام. ببینم چیکار می‌کنید!
خب حالا هرکی سوالی، چیزی داره بنده در خدمتم. وگرنه در اختیار خودتونید! 》
