ویرگول
ورودثبت نام
ali.heccam
ali.heccamیه نویسندم که کلمات، تازه بهش سلام کردن instagram:@ali.heccam_ t.me/Alinssr_ [email protected]
ali.heccam
ali.heccam
خواندن ۱۳ دقیقه·۶ سال پیش

سوم شخص غایب (۲)


روزها به‌ همین منوال می‌گذشت و به شب ختم می‌شد. شکلی جدید از زندگی رو در پیش گرفته بودم. باوری از جنس نور که مدام در ذهنم تکرار می‌شد: باید برای خندیدن تلاش کنم! هر لحظه بر تکرارش مصمم‌تر می‌شدم. هیچکس و هیچ‌چیز نمی‌تونست من رو از این امر طاقت‌فرسا منصرف کنه. نزدیک به مرز جنون بودم. چشمام زمین رو نمی‌دید. آدم‌ها هرروز از کنارم عبور می‌کردن. کیسه‌های گندم به پشت، با همون کنایه‌ی قدیمیِ آدم به مترسک، نگام می‌کردن ولی چیزی توی دل من تکون نمی‌خورد. اینبار برای اولین‌بار در طول عمرم، از مترسک بودنم خوشحال بودم. ازینکه جنسم از کاهه و چوب. که تزئین شده مطابق سلیقه‌ی اونهام. چشمام، دکمه‌های زِهوار دررفته و پیراهنم، لباس‌های دورانداختنی. تمام اینها سوار بر یه تیکه چوب و یه کلاه حصیری که به خیال خودش من رو از شر آفتاب در امون نگه میداره. خوشحال بودم که اینها تماماً انتخاب انسان‌هاست و من هنوز حق انتخاب‌های زیادی دارم که ازشون استفاده نکردم. درواقع من تا به اون‌ لحظه هیچ انتخابی نداشتم. همین من رو امیدوار می‌کرد.


تصور خندیدن، روی صورتی که جنسش از یه مشت کاه بود، به شیرین‌ترین رویای تمام عمرم تبدیل شده بود؛ روزی که با گردنی خشک از جنس چوب، با حسرت نظاره‌گر طلوع و غروب خورشید نبودم. شب‌هایی که به رابطه‌ی دوستانه‌ی ماه و ستاره‌ها حسودیم نمی‌شد. زمانی که مجبور نبودم حضور موجوداتی مزاحم رو کنار خودم تحمل کنم، تنها به این خاطر که توانی برای فاصله گرفتن ازشون نداشتم. شیرین بود رویای قدم زدن در سرزمینی که کف پاهام سطح ناهمواری رو احساس کنن که خودم با آزادی انتخابش کردم.


تابستون می‌رفت و پاییز از راه می‌رسید. زمستون با سردی سراغمو می‌گرفت و بهار با سبزی، من رو ضَجّه می‌داد اما دلم روشن بود. پرنده‌ها خستگی‌شون رو به بازوان من هدیه می‌دادن و حشرات با وول خوردن، اون هدیه رو به امانت می‌گرفتن. یه روز هوا ابری بود و بیشتر وقتا آفتابی. دیگه به حضور سایه‌ام هم بی‌محلی می‌کردم چون من از مرز تنم عبور کرده بودم و تنها جسمم اونجا بود. روحِ تازه‌ای در من حلول کرده بود که متعلق به سرزمین دیگری بود و من هرروز به نشونه‌های جدیدی واقف می‌شدم.


یه کلام، آشفته نبودم! آروم به زمین تکیه داده بودم و انتظار می‌کشیدم و هیچ‌چیز شیرین‌تر ازین انتظار نبود. برای من انتظار یعنی زنده بودن. وجود داشتن. من تا قبل ازین زنده نبودم. تنها یه مانع بر سر اشعه‌های خورشید که در امتدادِ پشت سرش، باریکه‌ای از تاریکی متولد می‌شد. یه مشت کاه و چوب و پارچه که تنها عکس‌العملش به حیات، تنهایی بود و نیاز. اما باز خوشحالم. خوشحالم که مترسک به دنیا اومدم. خوشحالم چون ماحَصل این نیاز، انگیزه واسه تغییر بود. چیزی که هیچوقت بهش حتی فکر هم نکرده بودم. من هیچوقت به هیچ چیز فکر نکرده بودم. تنها رویای دست نیافتنیم، سائقه‌ای بود که من رو انتخاب کنه تا از شر این کالبد بی‌مصرف آزاد بشم. من به تنها چیزی که فکر نکرده بودم زندگی بود.


اونشب، در اون لحظه‌ی بخصوص که بیقراری و آشفتگی به اوج خودش رسیده بود، با زندگی ملاقات کردم. زندگی. زندگی. زندگی. زندگی ازت ممنونم که اینبار قرعه‌ات رو به نام من درآوردی. زندگی، از درگیر کردن من با این معنایِ بی‌وسعت یعنی انتظار، متشکرم.


روزها فکر من این است و همه شب سخنم

که چرا غافل از احوال دل خویشتنم

از کجا آمده‌ام آمدنم بهر چه بود

به کجا می‌روم آخر ننمایی وطنم


من در مسیرِ تجربه قرار گرفته بودم. تجربه‌ی احساساتی که به محیطی که دَرش قرار گرفته بودم مربوط نبود. نشونه‌هایی که هرروز سر راهم قرار می‌گرفتن، با زمین غریبه بود. از کجا بود و چرا من رو انتخاب کرده بود رو هم نمی‌دونستم. صادقانه، نمی‌خواستم هم بدونم. تنها خواسته‌ام فقط این بود که در این مسیر بمونم تا همینطور که پیش میرم، تکه‌های پازل رو در کنار هم قرار بدم و شاهد محصول نهایی باشم. من در زمین فرو رفته بودم و در عین حال، در حرکت بودم.


در سکوت شب، چشمام رو می‌بستم و به تصوراتم، معنا می‌بخشیدم. پرده‌هایی که یه عمر مقابل چشمام، مانع ملاقات من با آرامش بودن رو چنگ می‌زدم و ازون شکاف، رنگ‌های روشن رو با تمام وجود به خودم جذب می‌کردم. یه شب (تقریبا یه سال بعد از واقعه‌ی شهاب) نیروی دشت هم به یاری من اومد و کلید خاموشیِ مطلق زمین رو زد. همه‌جا تاریکی بود و سکوت. طبق تمرینِ الهام شده‌ای، چشمام رو بستم و سیاهی من رو دربرگرفت. منتظر یه اتفاق نو بودم. چیزی که این انتظار رو قابل تحمل کنه؛ چیزی شبیه به روح! همه‌جا تاریک بود. تنها صدا، صدای نسیم ملایمی بود که پوست خشک زمین رو که من هم بخشی ازون بودم، نوازش می‌کرد. منتظر یه جرقه بودم. یه چیزی که سکوت رو در هم بشکنه. بعد از مدتها سکون، اون‌‌بار برای اولین‌ دفعه پام خستگی رو تجربه کرد. در ابتدا متوجه موضوع نشدم و کورکورانه انتظار یه معجزه رو می‌کشیدم. در حالی که معجزه مدتها قبل در من اتفاق افتاده بود؛ من خسته شده بودم! یه مترسکِ چوبی که تقدیرش یکجا نشینی بود، کالبدی بی روح که جریان زندگی رو تجربه نکرده بود، خسته شده بود و من این رو بعدها متوجه شدم که خسته شدن از ملزوماتِ انتظار کشیدنِ! به هر نحوی که بود، بی‌توجه به این تغییر حالت، با تمام انرژی چشمام رو بسته نگه می‌داشتم. گاهی تردید دامن‌گیرم میشد و پلک‌هام در حالتِ نیمه‌باز قرار می‌گرفتن و باز با کور‌ سویِ امیدی که من رو تشویق به این تمرین می‌کرد، وادار به بستن پلک‌هام می‌شدم. پام از شدت خستگی، بی‌حس شده بود و این رِخوت به بند بندِ وجودم نفوذ پیدا کرده بود؛ اونجا دست‌های اُفقی‌ام هم به این مرض دچار شدن. زمین همچنان بر سکوتِ اهالی اصرار داشت. در مجاورت با نسیمی روح‌نواز، آسمون هم اون بالایی‌ها رو به خاموشی وادار می‌کرد. اینها برای من به منزله‌ی تذکری بود که بدون لحظه‌ای تردید، باز هم به صبر خودم ادامه بدم و من باز هم بعدها متوجه شدم که صبر هم از نشونه‌های انتظار کشیدنِ.


خسته بودم اما امیدوار که حضور پرنده‌ای بر روی بازوانم، نزدیک بود تا این مراقبه رو بهم بزنه. با تمام نیرویی که داشتم، سعی کردم در همون حالت قبلی باقی بمونم. به آرومی نفس می‌کشیدم تا مبادا اون مهمون ناخوانده متوجه سکوتِ معنادار من بشه. برای چند لحظه احساس کردم که دیگه اون سر جای خودش نیست‌. نبود. پر کشیده و از من دور شده بود. شاید از من انتظار خوشامدگوییِ گرم‌تری رو داشت. ازین بابت کمی به خودم خورده گرفتم و احساس ناراحتی کردم اما عجیب بود که در کنار همه‌ی این احساسات متغیر، حس پشیمونی از این مراقبه بهم دست نداده بود. حتی چیزی از همکاریِ زمین و آسمون هم کم نشده بود. اما چه می‌شد کرد که در اون محیط، همه من رو به مهمان‌نوازی می‌شناختن و همین بود که اذیتم می‌کرد. با این حال چشمام رو باز نکردم. در همین حین، صدای شکافتنِ هوا توسط بال‌ زدن‌های منظم پرنده، توجهم رو به خودش جلب کرد و برای مدتی، با چشم‌های بسته انتظار اومدنش رو کشیدم. صدا نزدیک‌تر شد و به من رسید. خنکیِ ناشی از بال زدنش، بر روی گونه‌هام و بعد پشت سرم، بهم گفت که داره اطراف سرم می‌چرخه. با تعجب ازین حرکت غیر معمول، منتظر عکس‌العمل بعدیش بودم که قراره کجا فرود بیاد. بهرحال، چرخی زد روی کلاهم نشست. سنگینیِ جسمش رو احساس می‌کردم. چند دقیقه‌ای رو در همون حالت باقی موند و سپس با پنجه‌ها و نوک، با تمام نیرو شروع کرد به جدا کردن کلاه از سرم. در این تصمیم مقاومتی نشون ندادم. هرچند آفتاب قبل‌ترها نخ‌هایی که اون کلاه رو به سرم دوخته بود رو از بین برده بود. با کمترین تلاش، کلاه نقش بر زمین شد و من منتظر تصمیم نهاییش بودم. از خودم هیچ سوالی نمی‌کردم که مثلا اون کلاه درب و داغون به چه دردش میخوره! دوباره به آسمون پر کشید و در فرودش، پنجه‌هاش رو بر روی پوست سرم احساس کردم. این اولین بار بود که کسی انقدر بهم نزدیک شده بود. در واقع خودمم هنوز پوست سرم رو احساس نکرده بودم! نشست و خم شد و با نوکش مقابل چشمام قرار گرفت؛ این تصویر حتی از پشت پلک‌های بسته هم به وضوح معلوم بود. سَری به اطراف چرخوند و بعد از اطمینان از تنها بودن، شروع به نخ‌نما کردن گره‌ دکمه‌ها کرد. با اندک تلاشی، موفق شد هردو چشمم رو از جا در بیاره. من هنوز هم دست از مراقبه بر نداشتم. حتی این بار بدون چشم!

خونی نبود که روی صورتم جاری بشه، درعوض چند عدد کاه که چشمام به اون متصل بود، بیرون زدن و آویزون شده بودن. چقدر خوشحال بودم که در اون لحظه من یه مترسک بودم وگرنه باید درد زیادی رو تحمل می‌کردم. من یه موجود بی خون و بی قلب بودم که تپش‌های قلبش هم ناشی از حرکت باد در لابلای ذرات تشکیل دهنده‌ی بدنش بود. چشمام دونه به دونه افتادن جلوی پام. منتظر حرکت بعدی بودم. دیگه خیال تخریب چه عضوی از بدن این موجود بی‌اختیار رو در سر می‌پَروروند؟ در سکوتی محض که تنها صدای حل شده دَرش، تلاش‌های بی وقفه‌ی این دوست گرامی بود، با بدنی لخت از هرگونه وسایل جانبی، بر روی صلیبی از چوپ که با نخ، تکه‌هایی از کاه بعنوان گوشت به اون متصل شده بود، بدون هیچگونه مقاومت در مقابل اون ایستاده بودم. اکنون که دیگه نه چشمی برام باقی مونده بود تا بخوام ببینمش و نه دهانی که باهاش صحبت کنم که دلیل این همه زحمت رو جویا بشم؛ با آغوش باز در انتظار ضربه‌ی بعدی بودم!


رفت و اینبار بعد از چند لحظه تاخیر، همراه با پرنده‌‌ی دیگه‌ای برگشت. بعدها فهمیدم که اون جفتش بوده. یکی روی دست راست و دیگری بر روی دست چپم نشست و با صداهایی نامفهوم شروع به رد و بدل کردن صحبت‌هایی بین همدیگه شدن. دوباره ساکت شدن. سنگینیِ پرنده‌ای که روی دست چپم نشسته بود رو احساس نکردم، سپس دنیام تیره و تار شد. نوکی غریبه با نوک مجرم قبلی، ضرباتی سهمگین رو به سینه‌ام وارد کرد. ترس تمام وجودم رو فرا گرفته بود. دوسداشتم فرار کنم ولی نمی‌تونستم. پشیمون از این مراقبه، به خودم فحش و لعنت می‌فرستادم که چرا از همون اول هیچ مخالفتی با این تصمیم نکرده بودم. نباید می‌ذاشتم تا این بلا رو بر سرم بیارن که حالا انقدر بی‌شرمانه شروع به پاره پاره کردن سینه‌ام کنن اما... حسی تلخ سراغمو گرفت که ترجمش این بود:《تو یه مترسکی و مترسک هیچ حق انتخابی نداره، همونطور که برای تولدت هیچ حق انتخابی نداشتی و همچنین برای انتخاب این محیط! از همون اول هم هیچ کاری درمقابل اونها از تو برنمیومد؛ همونطور که هیچوقت در طول زندگیت کاری نکرده بودی!》خاموش شدم و این بار زیر ضربه‌های این افکار سنگین، سنگین‌تر از ضربه‌های فیزیکی، خورد و خمیر شدم. تنها دلخوشی‌ای که در اون لحظه به خودم دادم این بود که در زمان تجاوز، در حال انتظار، در مراقبه به سر می‌بردم. و این خودش به تنهایی پاسخی بود در برابر تمام کوتاهی‌هام.


حفره‌ای درون سینه‌ام جا باز کرد و من برای نخستین بار، تپش‌های واقعی رو درون خودم احساس کردم. موجوداتی رو ملاقات کردم که با سلیقه، محل زندگی‌ خودشون رو از هرگونه علائمِ صاحبخونه‌ی قبلی پاک کرده بودن. نبضِ زندگی، لابلای پوشال‌ها پیچیده بود و دونه به دونه، از یه لاشه‌ی کاه به لاشه‌ی بعدی انتقال پیدا می‌کرد و بعد از گذشت چند دقیقه، تمام وجودم لبریز از تنفس شد. اینبار در تجربه‌ای متفاوت، عاری از چشم، نظاره‌گر نوع دیگری از حیات بودم. در اون لحظه، پرده‌ها به کلی کنار رفته بود و سرزمین جدیدی که ابتدا حتی تصورش برام گنگ بود، تمام‌قد درونم رسوخ کرده بود. در تصحیح صحبتم باید بگم که من در حال مشاهده‌ی اون سرزمین نبودم که در حال زندگی کردنش بودم. بدون مقاومت و در عین حال با کمال میل، از مرز جسمم عبور کرده بودم و در این مسیر، به سرپناهی برای دو موجود زنده تبدیل شده بودم. رها کردنِ سنگینی‌هایی که من رو به محیط قبلی وابسته کرده بود، بلیط ورود من به این محیط تازه بود و من با تمام وجود سپاسگذار اون نیروی غیر قابل مشاهده‌ای بودم که در تمام این مسیر، لحظه به لحظه من رو همراهی کرده و به اینجا رسونده بود؛ با وجود خستگی وبی‌تابی، من رو به انتظار تحریک کرده و دست از حمایت خودش برنداشته بود تا مزه‌ی این لذت رو زیر زبونم حس کنم. قطعا تموم این اتفاقات رو مدیون اون بودم! من نه دیگه خسته بودم و نه کلافه. نه آشفته بودم و نه ناراحت که با آغوش باز، انتظار مرحله‌ی بعدیِ تغییر رو می‌کشیدم؛ چون می‌دونستم در مسیری قدم گذاشتم که دَرش هیچ پایانی وجود نداره و تماماً حرکته! حرکت به سمت کمالی که تا بی‌نهایت ادامه داره؛ این رو از همون لحظه‌ی دیدار با شهاب متوجه شده بودم. نوری که با مشاهده‌ی اون، تمام وجودم رو در بر گرفته بود و من بخاطرش رنج اینهمه تغییر رو به جون خریده بودم، هنوز کاملا من رو دربرنگرفته بود. جای خالیِ تیکه‌ی گمشده‌ای، هنوز در من احساس می‌شد.



سوم شخص غایب (۱)

داستانداستان کوتاهفانتزیکتاب
۶
۰
ali.heccam
ali.heccam
یه نویسندم که کلمات، تازه بهش سلام کردن instagram:@ali.heccam_ t.me/Alinssr_ [email protected]
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید