
غروب، نسیم، شب و تنهایی؛ تمام پروسهی زندگی من برای این یک عمر نفسهای خشکیِ که از سینهی پوشالیم بیرون دادم. دوباره روز. دوباره خورشید. دوباره هیاهو و دوباره غروب و...تنهایی.
امروز خورشید در حال رفتن، رنگهای جدیدی رو برای درگیر کردن افکار من در افق پراکنده کرد. بنفش. ارغوانی. حل شده در یک نیلیِ تسخیر کننده که با خطوطی نامرئی، از هرطرف به خودش ختم میشد. ابرها، شبیه به دود خارج شده از ریهی یه انسان، با یه باریکهی سفید شروع و در انتها با حالتی موجدار، زیر این رنگآمیزی محو شده بودن. پرندهها در حال پرواز به سمت آخرین ردپای نور، دور و دورتر میشدن و من ساکن در سرزمینی که قرار بود همیشه و همیشه خونهی من بمونه، ماتِ این قاب پر از زندگی بودم؛ در حالی که حقیقتا خودم زنده نبودم.
زندگی. زندگی. زندگی. زندگی... یک واژهی ساختهی دست انسان که با یادآوریش، بند بند وجودم یخ میزد؛ پاهام تواناییِ ایستادن رو نداشت و دستام خالیتر از همیشه، دستِ باد رو میفشرد و افکارم شروع میکرد به پرواز. آره. تنها زمانیکه بهونه واسه فراموش کردنِ این کالبد بیمصرف رو پیدا میکردم، لحظهی تکرارِ همین یک واژه بود. زندگی. بهونهای برای راه افتادن و نفس کشیدن و خندیدن و دوست داشتن. زندگی، تنها ابزار من برای فرار از خودم.
شب رسید. شبیه به همهی شبهای قبلتر، سیاه. با خودش زوزهی شغال رو آورد. سکوت رو آورد. نورِ چراغهایی که از دور سو سو میزدند رو آورد. خِش خشِ قدمهای ظریف موشهای صحرایی رو هم آورد و من، همچنان خیره به تصویر مات شدهی زندگی، در پسزمینهای که زیر یک سیاهیِ غلیظ قایم شده بود؛ بیتوجه به زندگیِ زمینیهایی که دور و برم وول میخوردن. ساکتتر از همیشه. خالیتر از همیشه. بیتفاوتتر از همیشه به یک نقطه خیره شده بودم.
جیرجیرکی از راه رسید و تبدیل شد به موسیقیِ لحظههای دلگیر من. صدا به من نزدیکتر میشد و من در جای خودم ثابت ایستاده بودم. نه اینکه تمایل فرار از اون صدا رو نداشته باشم، توانایی این کار رو نداشتم که شاید همین، من رو مجبور به لذت بردن از این حادثه میکرد. من هیچوقت تواناییِ فرار رو نداشتم. تمایل به فرار برای رسیدن به موردِ علاقههام، از بدو تولد باهام همراه بود و جسمم از اون عاجز بود. پس با اشتیاق پای موسیقیِ زیبای جیرجیرک حوصله کردم.
عادتی قدیمی که مختص به یکجا نشینهاست، عادت لذت بردن از هرچیزیِ که محیط اطرافت برات انتخاب میکنه و تو هیچ دخل و تصرفی در اون نداری. تلخِ. این یک اتفاق تلخِ که تو حق انتخاب نداشته باشی. اتفاق تلخیِ که تو به زور بخندی. به زور بایستی و تظاهر به رضایت کنی. تلختر از اون هم اینکه تبدیل بشی به بخشی از اون محیط؛ طوری که دیگه تشخیص مرز بین الانت و حقیقتت رو نداشته باشی. طعمهایی اینچنینی زیر زبانم فراوان بود و کلیدِ یادآوری اونها، با سایِش پاهای جیرجیرک به پشت بالهاش خورده شد. دلم برای لمس پام تنگ شد. یگانه پایی که گاهی اوقات زیر فشار سنگینیِ افکار آشفتهی من، به یه طرف خم میشه.
جیرجیرک بعد از تحریک من، پر کشید و خزید داخل بوتههای علفهای هرز. بادی خنک، من رو نشونه رفت و لرزهای به وجودم انداخت و در مسیر حرکتش، پشت سر من، تودهای از ساقههای گندم و موجودات ریزی که جاذبهی زمین توان مقاومت در مقابل این حمله رو به اونها نمیداد، در هوا به رقص در اومدن. در همین کش و قوص بود که احساس کردم مهمونی ناخوانده به پوستم چسبیده. ترس و هیجان رو از لرزش پاهای نازکش متوجه شدم؛ یه مورچه بود. وقتی که بعد از خو گرفتن با ظاهر من، قدمزنان مسیر دستهام رو در پیش گرفته بود شناختمش. لحظاتی رو با اضطراب برای شناساییِ محیطِ غریبهای که دَرش قرار گرفته بود سپری کرد و بعد در حد فاصل بین گردن و بازوهام، روی کِتفم آروم گرفت. آرامشِ اون، من رو هم آروم کرد. برای مدتی کوتاه بعد از یه آشفتگی، احساس کردم من هم به یه موجود مفید تبدیل شدم. در اون لحظه من یه سرپناه بودم.
ماه، سفید و بی روح، همراه با نوچههاش ستارهها، به گپ و گفت مشغول بود. پر نورتر از همیشه بالای سرم ایستاده بود و گویا طرز فکر من رو قضاوت میکرد. گمان میکنم اون هم به من گوشزد میکرد که تقدیرم رو بپذیرم و از همینی که بودم، از مترسک بودن لذت ببرم؛ این رو از سایهی بیحرکتی که از پشتسر بهم چسبیده بود متوجه شدم. تنها اثرِ من بر بروی زمین، همین یک متر سایه بود که در روز، آفتاب و در شب، ماه بهم تقدیم میکرد. من، بودن رو از سایهام متوجه میشدم؛ روزها و شبهای ابری، انگار که نبودم.
ستارهها با اشتیاق در برابر قاضیِ آسمونِ شب، ماه، اِقرار میکردن و چشمکزنان، یکی یکی نوبت رو به بعدی میدادن. انگار با این کار آروم میگرفتن. با اقرار به هرچه در طول عمر دراز خود کرده بودن و من به اونها حسودیم میشد. کاش کسی هم بود که اقرارهای من رو بشنوه! کاش گوش شنوایی هم برای شنیدن حرفهایی که در این سینهی پوشالی تلنبار شدن، وجود داشت. من رو از روی این ظاهری که دارم قضاوت نمیکرد، صحبتهام رو از نیمه، قطع نمیکرد و میگذاشت، خودم رو همونطور که بودم تعریف کنم. ماه، شنوندهی خوبی برای حرفهای من نبود. اون یه آسمونی بود و من یه زمینیِ طرد شده از خودش که آغوش هیچکس پذیرای دردهای اون نبود. من به یه زمینی احتیاج داشتم که حسرت آرامش رو بخوره. من به یه نفر مثل خودم نیاز داشتم. یکی که مثل خودم به اجبار در یه شرایط سخت متولد شده باشه و حق ترک اون رو نداشته باشه. اما آیا همچین کسی از راه میرسه؟
امید. تنها چیزی بود که من رو تا به الان سرپا نگه داشته بود. من از طوفانها و تگرگها جون سالم به در بردم. در مقابل آفتاب مقاومت کرده بودم، تنها به امید یه روز بهتر. لحظهای که جرات خندیدن رو داشته باشم. روزی که از زنده بودنم خوشحال باشم. روزی که بدون حضور سایهام هم وجود داشته باشم.
شهابی سینهی شب رو شکافت و نوری تازه رو در دل تاریکِ من روشن کرد. در اون لحظهی بخصوص، من هیچجا نبودم. من نه روی زمین بودم نه در آسمون که همهجا بودم. ابرها ماه رو زندونی کردن. سایه از من رخت بست و من همراه با مسافری که روی کتفم آروم گرفته بود، با خودم تنها شدم. صدای خندهی شغالها کمرنگ شده بود. بادِ وحشی، به نسیم تغییر شکل داده بود. زمین آروم گرفته بود و در اون لحظهی بخصوص، در سرزمینی ناشناخته به سر میبردم که با چشمهای توخالیِ من قابل مشاهده نبود. منتظر هیچی نبودم؛ حتی طلوع خورشید که همیشه با اومدنش سیاهی رو پس میزد و نمادی از امید رو در ذهن من بیدار میکرد. من امیدم رو از زمین و آسمون بریده بودم و درون خودم، انتظار چیزی فراتر از همهی اینها رو میکشیدم.
توضیحات: لازم دونستم که عرض کنم فیلمی با همین عنوان، اثر آقای وحید نیکخواه آزاد وجود داره و این متن ارتباطی با اون فیلم نداره. صرفا یک شباهت اسمیِ!
#احترام_به_صاحب_اثر_یک_وظیفه_است