
هدیه من از انتظار یک قلب بود. من این رو نمیدونستم که برای رسیدن باید گذشت. باید از هرچی که تو رو به گذشتت وصل میکنه بگذری. مهم نیست چقدر حسرت خوردی. مهم نیست چقدر اشتباه کردی. مهم نیست چقدر بیراهه رفتی. مهم نیست چقدر به زور خندیدی و ادای زندهها رو دراوردی. من این رو دیر فهمیدم که برای زندگی کردن نیازی به تشریفات نیست؛ زنده تنها یه قلب میخواد و بس! هرچی که بود بهرحال به یه زندگی رسیدم. به پلهای پشت سرم اجازهی خراب شدن رو دادم. اجازه دادم افکارم به راحتی و بدون محدودیت در آسمون پر بکشن. به احساسم اجازه دادم که هر رویایی رو به تصویر بکشه. من از زمان متنفر بودم. ازینکه مجبور بودم لحظه به لحظهی زندگیم رو در حسرت به سر ببرم و اسم این رو بذارم سرنوشت، متنفر بودم. ولی زیبا بود. این لحظاتِ تازه از راه رسیده زیبا بود که من قادر بودم بدون ترس، به راحتی به تموم ضعفهام اقرار کنم و در عوض شرمندگی از گذشتهای که تماماً من دَرش نقش مقصر رو بازی میکردم، از الانم لذت ببرم.
من الان دوتا دوست صمیمی پیدا کرده بودم. دو دوست که به خوبی نقش قلب رو برام بازی میکردن. هرروز یه دونشون پر میکشید و برای تهیهی آذوغه، سینهی من رو، جفتش رو ترک میکرد. وقتی نبود، یه تیکه از قلب منم درست کار نمیکرد. در غیابش، تماماً حواسم به بازگشتش بود؛ اینکه با تمام وجود از نیمهی پنهونی از قلبم که در لانه انتظار جفتش رو میکشید مراقبت کنم. بعد از اومدن این دو، بارها پیشومده بود که برای مدت یه روزِ تمام، با یه نفر از اونها تنها میموندم. اونجا بود که با تمام وجود به صداش گوش میدادم. اون در حال انتظار، به زندگی فکر میکرد. به پرواز و به آسمون آبی، به رویا پردازی روی شاخههای درخت فکر میکرد. به چشماندازی از نور فکر میکرد که فقط مختص به موجودات زندهاس و من با تمام نیرو سعی میکردم تا تصورِ زنده بودن رو تمرین کنم. با برگشت جفت پرنده و کامل شدن قلبم، امید، فضای سینهام رو پر میکرد. وقتی که صدای معاشقهی اونها رو میشنیدم، خودم رو فراموش میکردم و به یه پرنده تبدیل میشدم که به هیچجا و هیچچیز وابسته نیست. از بالا به زمین خیره میشدم و تنها چیزی که میدیدم، سایهای بود که در امتداد بالهام من رو تعقیب میکرد. وقتی صدای نفسهای گرمشون رو میشنیدم، تمام وجودم جون میگرفت و قادر بودم هر مسافت طولانی تا رسیدن به رویاهام رو طی کنم. شب که از راه میرسید و سکوت، جهان پیرامون و همچنین قلبم رو مشترکاً دربرمیگرفت، با اشتیاق خودم رو به خواب دعوت میکردم. آهسته بین زمین و هوا معلق میشدم و همراه با قلبم، بدون محدودیت، سبکبال به سمت رویاها به راه میافتادم
باورم نمیشد که من حتی گرسنهام هم میشد! تشنه میشدم. خسته میشدم. خوشحال میشدم. ناراحت میشدم. بعد از یه سکوت طولانی، بلند بلند میخندیدم و باز آروم میگرفتم. شاخههای درخت رو زیر پاهام حس میکردم. روان شدن نسیم رو زیر بالهام به خوبی متوجه میشدم. در افق به سمت خورشید پرواز میکردم و حتی حریصانه، با شوق، آسمون شب رو در آغوش میکشیدم و تا میتونستم به ستارهها نزدیک میشدم. درواقع مرز بین خواب و بیداری رو از بین برده بودم و به هر فکری که جرات عبور از ذهنم رو پیدا میکرد، جامهی عمل میپوشوندم. من در بینهایت حل شده بودم و کم کم داشتم به این عادت میکردم که هیچ سقفی برای آرزوهام قائل نباشم. اونجا، اون کالبد برام به منزلهی یه سکوی پرتاب به سمت هرچیزی بود که میخواستم. آرزوهای قدیمی، بعد از ارضا شدن، دست آرزوهای جدیدی رو میگرفتن و از طریق قلبم به سمت من راهنماییشون میکردن.
ماهها گذشت و من بلاخره به ثمر نشستن تلاشهای بیوقفهی اون دو دوست رو با چشمام دیدم. سه موجود زندهی دوستداشتنی که به جمع مهمونهای سینهام اضافه شده بودن. در این مورد نمیتونم احساساتم رو به زبون بیارم. من باور داشتم که ما مشترکاً اونها رو باردار شدیم. به عقیدهی من اونها حاصل دردی بودن که با صبر و تحمل به بار نشستهان. اونها نتیجهی انتظار و عشق بودن. نتیجهی کلی نخوابیدن و تحمل زحمت که درست درلحظهی نیاز، قدم به این دنیا گذاشته بودن. اونها لازمهی ادامهی زندگی بودن. درواقع کالبدی که روح رو از والدینشون به ارث برده و صدای نبض زندگی رو در گوشهای زمین تداعی میکردن؛ تولدِ یه زندگی، شبیه به تولدی که در من به وقوع پیوسته بود.
از بَدو حضورشون، خستگیها و مسعولیت پدر و مادر هم چند برابر بیشتر شده بود. اونها مجبور بودن تا برای سیر کردن شکم بچهها، چند مرتبه در روز لانه رو به قصد تهیه غذا ترک کنن. شاهد این بودم که بعد از این واقعهی زیبا، عشق اون دو پرنده بهم بیشتر از قبل شده بود. در آغوش کشیدنهای وقت و بیوقت رو احساس میکردم. این رو به خوبی متوجه میشدم که چطور عاشقانه همدیگر رو حمایت میکنن و در صورت خستگیِ یه جفت، اون یکی چجوری سنگینیِ بار مسعولیت خانواده رو به دوش میکشه. من نگاههای عاشقانهی اعضای خانواده بهم رو میدیدم. من شاهد این بودم که حتی ذرهای هم پشیمونی در نگاه والدین پیدا نمیشد. این تصمیمی بود که اونها از صمیم قلب گرفته بودن و این رو به بچههاشون هم بروز میدادن. در اون لحظهها، اوایل آشناییمون در خاطرم زنده شد. ازینکه برای انتخاب من به عنوان سرپناه، اونهمه درد رو متحمل شده بودم خوشحال بودم. ثمرهی اون دردها، شکل گرفتن این زندگی بود که من هم بخشی ازش بودم. چقدر حالم خوب بود. چقدر احساس سرزندگی میکردم.
جوجهها بزرگتر میشدن و گذشتهها کمرنگتر. دیگه چیزی به عنوان ترس از اشتباهات در وجودم باقی نمونده بود. ترس مربوط به زمانی بود که در یک نقطه ساکن بودم و خودم دَرها رو به روی خودم قفل کرده بودم. قفلی به بزرگیِ تمام نرسیدنهام. بعضی وقتا که مینشستم و به اون روزها فکر میکردم، به این نتیجه میرسیدم که اگر اون زمان، در اون شرایط قرار نمیگرفتم، اگر به جای اون خودخوریها، به خوشیهای سطحی دل میبستم، اگر به جای تحمل رنج، ازش فرار نمیکردم، اگر از فرار خسته و درمونده نمیشدم، اگر... شاید الان اینجا نبودم. انکار نمیکنم که دلیل قرار گرفتن من در این دنیای زیبا، زشتیهایی بود که تمام روح و روانم رو دربرگرفته بود. من بدون اونها همون مترسک توخالیِ همیشگی باقی میموندم که سائقه رو انتظار میکشید.
روزها گذشت و بلاخره جوجهها آمادهی پرواز شدن. بعد از یه عالمه تمرین و حمایت دلسوزانهی والدین، درنهایت موفق شدن تا اولین تجربهی پرواز رو در قاب نگاه مربیها به ثبت برسونن. خَز و کُرک، جای خودش رو به پرهای قهوهای رنگ داده بود و هرروز به پدر و مادر شبیهتر میشدن. نمیدونم چرا اما در شرایطی که همهچیز داشت خوب پیش میرفت، ترسی جدید در حال ریشه دُوندن در وجودم شده بود که سایهی همون ترسهای قدیمی در اونها به وضوح معلوم بود. باز جرات به اقرارشون رو نداشتم و هرلحظه روی هم تلنبار میشدن. نمیخواستم دوباره به اون موجود قبل از این ماجراها تبدیل بشم اما دست خودم نبود. هنوز مدت زیادی نبود که با این شیوه از زندگی خو گرفته بودم. هنوز نیاز به حمایت اون نیروی برتر داشتم. ساعتها به همین طریق پشت سر هم میگذشت. بچهها به همراه بزرگتراشون مدام مشغول گشت و گذار در آسمونِ اطراف من بودن. اونها زودتر خسته میشدن و بعد از طی کردن یه مسافت کوتاه، دوباره به سمت لانه برمیگشتن و بیشتر وقتها هم بازوانم رو به برای استراحت انتخاب میکردن. هنوز قادر به سیر کردن شکمشون نبودن و از غذایی که توسط والدین تهیه میشد تغذیه میکردن. اما چیزی که بود اونها اشتیاق زیادی به خوردن غذا نداشتن و تمایلشون بیشتر به ماجراجویی و طی کردن مسافتهای دورتر از خونه بود. این شد که لانه پر شده بود از غذاهای دستنخورده؛ کرم، سوسک، سنجاقک. لابلای اونها، دونههای مغذی هم که شامل گندم و جو و بلوط و یه سری میوههای در دسترس بود، به چشم میخورد. بارها پیش میومد که جوجهها از شدت خستگی، گرسنه به خواب میرفتن. با دیدن این حجم انرژی از اونها، ناخوشیهام رو فراموش میکردم. در قیاس باهشون، خودم رو میدیدم که مثه یه طفل نوپا، برای سر درآوردن از دنیای جدیدم دست به چه تلاشهایی که نمیزدم. چه تجربههایی رو پشت سر گذشته بودم و چقدر با سایر همنوعان خودم متفاوت بودم. ولی چیزی که بود، من پدر و مادر یا دوستی رو نداشتم که حمایتم کنن. کسی نبود که مسیر رو نشونم بده و در صورت بُروز اشتباه، بهم گوشزد کنه تا کمی مکث کنم. تنها حامی من قلبم بود؛ قلبِ معنویام. همون نوری که در رویا دستم رو میگرفت و من رو دنبال خودش میکشوند. من به چیزی احتیاج داشتم که حضور فیزیکیش رو احساس کنم و این یکی از همون ترسهایی بود که اخیراً سراغم رو میگرفت. اینکه من از تنهایی و از سر اتفاق، با اون پرندهها آشنا شده بودم و ناخواسته ازشون بعنوان منبع تقویت نیرو برای ادامه دادن مسیر استفاده میکردم. وقتی که تنها میشدم، به کانون گرم اونها پناه میبردم. وقتی از ناراحتی و ضعف لبریز میشدم به سینهام رجوع میکردم، جایی که اونها از زندگی صحبت میکردن.
اواخر پاییز بود. هوا در حال سرد شدن بود و اونها به دنبال پیدا کردن محیطی گرم، قصد ترک لانه رو داشتن. این رو از صحبتهای وقت و بیوقت بزرگترها متوجه میشدم که از کم شدن غذا و آدرسهایی غریبه حرف به میون میآوردن. بچهها با هیجان به حرفهای پدر و مادر گوش میکردن. از تجربههای تازهای که انتظارشون رو میکشید، به وجد میومدن. در این اوقات تنها کسی که با این تصمیم مخالف بود من بودم. اگه میرفتن و من رو تنها میذاشتن، با اون سینهی خالی چطور باید به ادامهی این مسیر بدون پایان فکر میکردم! بعد از شروع به تغییر، اونها اولین موجودات زندهای بودن که تا به اونجا من رو همراهی کرده بودن. درواقع من به پشتوانهی اونها بود که شجاعت پافشاری بر روی تصمیمم رو پیدا کرده بودم. اون شبها، شبهای تلخ زندگیِ من بود؛ حتی تلختر از گذشته چون من با پرورش باورِ زندگی، گذشتهها رو طرد کرده بودم و مطمعن بودم در صورت بازگشت دوبارشون، شکنجههای سختی در انتظارمه. اگه در این مسیر شکست میخوردم، معلوم نبود به چه حجم از نیرو احتیاج داشتم تا دوباره بلند بشم و از نو شروع کنم؛ آیا اصلا بلند میشدم؟ خوابهام پر بود از کابوس و روزها با اضطراب، آخرین لحظههای بودنشون رو با تک تک ذرات بدنم لمس میکردم.
تا بلاخره روز موعود رسید و باید شاهد رفتنشون میشدم. دونه به دونه، اول جوجهها و بعد بقیه از لانه خارج شدن و با چند حرکت تمرین شده، به آرومی بال زدن و ازم دور شدن. فاصلهشون بیشتر و بیشتر میشد و کاری از من برنمیومد. دوسداشتم از نیرویِ حامیام بخوام تا جلوشون رو بگیره یا حداقل به منم توانایی پر کشیدن و رسیدن بهشون رو بده اما انگار کسی نبود که صدام رو بشنوه. از شدت بیخوابیهایی که کشیده بودم، طولی نکشیده بود که در حین همون نگاههای آخر، خواب عمیقی سرتاسر وجودم رو دربرگرفت. از خوابهایی که اخیراً شبیهش رو تجربه نکرده بودم؛ مگه تا قبل از دیدار با شهاب. دوباره کم آورده بودم انگار. انگار که تمام این مدت یه سال و چند ماه رو هم توی توهمی از یه نیروی برتر و دنیای جدید به سر میبردم چون اگر واقعا وجود داشت، چرا اونجا به کمکم نیومده بود؟ چرا به این آشفتگیها برچسب غیرواقعی نمیزد؟ چرا... نکنه من یه جای مسیر رو اشتباهی رفته بودم! از کجا؟ چرا؟ چرا باید همچین کاری ازم سر میزد! شاید ناشیگری! شاید هیجان این تجربهی شگفتانگیز بود که باعث شده بود به جای سفت کردن جای پاهام، سراغ دلخوشیهای سطحی رو بگیرم و خونهای از آرامش رو بر روی سطح آب بنا کنم. شاید...
با اینحال، شهامت اقرار به ناخوشیهام رو پیدا کرده بودم و این برگ برندهای بود که به سادگی به دستش نیاورده بودم که شاید همین باعث شد تا قدری سبک بشم و به خواب برم. خوابی طولانی. نمیدونم چه مدت در اون حالت باقی مونده بودم؛ یه هفته، یه ماه، یه سال... چشم که باز کردم، دیگه اونجا نبودم. در حالتی مابین خنده و گریه، غم و شادی و رضایت و نارضایتی، مدتی با سکوت خودم رو در فضا معلق احساس کردم. بدون ذرهای کنترل بر روی خودم، ازین طرف به اون طرف حرکت میکردم و هیچکس نبود تا بهم بگه دقیقا کجام. همهجا پر از تاریکی بود و سکوت؛ تنها، صدای یه سوت ممتد داخل گوشم اذیتم میکرد. بیمقصد در حال حرکت بودم. به سرزمینی رسیدم که در ابتدای تجربهی روحانیم، زمانی که در قالب یه مترسک به زندگی ادامه میدادم، از پشت پردهای ضخیم، تنها تصویری گنگ ازون رو دیده بودم. همون احساسی که در اون لحظه دامنگیرم شده بود، دوباره سراغم رو گرفت. بله مطمعن بودم که همون تصویره! همون تصویری که جذبهاش، کار من رو به اونجا کشونده بود؛ اینبار تمامقد در برابرم ایستاده بود.
نور؛ انواع نورها: سبز، صورتی، آبی، قهوهای و بیشتر از بقیه نور سفیدی که اجازه نمیداد جزئیات تصویر رو متوجه بشم. شبیه لحظهی خیره شدن به نور آفتاب و گنگیای که برای چند دقیقه از دیدن محرومت میکنه، اذیت شدم و فهمیدم که برای دیدنش باید چشمام رو ببندم. چون که اون دیدنی نبود که احساس کردنی بود! ابتدا مجددا همهجا تیره و تار بود. گرمای دستی رو بر روی صورتم احساس کردم که با لطافت، من رو به صبر تشویق میکنه. دست بوی زندگی میداد. رایحهای از امید. از جنس زمین نبود. از جنس آسمون هم نبود؛ چیزی فراتر از معنا! بعد از گذشت زمانی که مدتش رو دقیقا متوجه نشدم، لکههای نور شروع به تولد کردن. میگذشت و به وضوحِ تصویر افزوده میشد و من مشتاقانه، انگار که خودم رو در اون تصویر احساس میکردم، محو این تجربهی عجیب بودم. باور کردنی نبود، من بلاخره داشتم موفق به کشف راز پشت پرده میشدم! پرندهای رو دیدم که با شتاب هرچه تمامتر به سمت میوهی درختی که شبیه بلوط بود حرکت میکرد. اون رو به دندون گرفت و به سمت لانهاش به راه افتاد. چند پرندهی دیگه که در حین پرواز، مدام به زمین سقوط میکردن هم در نزدیکی لانه به چشم میخوردن. بعد از زمان کوتاهی بلوط داخل لانه قرار گرفت و برای مدتها دستنخورده باقی موند. زمان به سرعت میگذشت و من میدیدم که میوهی بلوط، با بیتوجهی زیر انبوهی از کاه و پَر در حال مَدفون شدن بود. جزئیات لانه برام قابل تشخیص نبود. شاید این خواستِ کسی بود که من رو به تماشای اون تصویر دعوت کرده بود. با گذشت زمان متوجه این موضوع شدم که دیگه خبری از ساکنین اون لانه نیست. طوفانی رو دیدم که اون محیط رو به آشوب کشیده بود. بارون و تگرگ که از هرطرف به زمین (به لانه) حمله میکرد و سپس برای چند لحظه تصویر تماما سفید شد. گویا مِه غلیظی همهجا رو فراگرفته بود. بعد از شفاف شدن تصویر، انگار قسمتی از زمان رو برش داده بودن و ادامهی ماجرا رو از تاریخ دیگهای از سر گرفته بودن چون در تصویر جدید، خبری از لانه و بلوط نبود. در عوض درخت بلوطی تنومند، تمام قاب تصویر رو پر کرده بود. بهار بود. همهجا پر از رنگهایی زیبا و جذاب شده بود؛ سبز، صورتی، آبی، قهوهای و بیشتر از بقیه سفید. پرندهها رو دیدم که بر روی شاخههاش لانه کرده بودن؛ از هر کدوم یه مدل. پرندههایی که حتی اسمشون رو نمیدونستم همراه با سنجابها، با یه همزیستیِ خاص به زندگی ادامه میدادن. فضا از عطر خنده آکنده بود. همه شاد بودن. همه همدیگر رو دوسداشتن. بعد دوباره صدای سوت داخل گوشم پیچید و باز دوباره تاریکی...
چشم که باز کردم بُهتزده، خودم رو در تصویری که شاهد اون بودم مشاهده کردم. گویا من بخشی ازون تصویر بودم که از پشت پلک قادر به دیدنش نبودم و حالا به جایی که متعلق به اون بودم برگشته بودم. هیچوقت، هیچوقت انقدر خودم رو متعلق به جایی نمیدونستم. انگار مدتها بود ازش فاصله گرفته بودم و دست تقدیر دوباره من رو به همون نقطه، کالبد اصلیم بازگردانده بود. من سایهی درخت بلوط بودم. درخت بود و من بودم و در چند قدمیِ درخت، زیر لایهای از گُل و چمن، پیکر بیجانی آرام گرفته بود. بعدها از اهالی شنیدم که اون مربوط به مترسکی بوده که قبلترها، حتی قبل از درخت بلوط کهنسال، در اونجا زندگی میکرده. مترسکی که در عین آشنایی، برام کاملا غریبه بود و درخت بلوطی که در عین غریبگی، از هرکسی آشناتر به نظر میسید
سردردی صبحگاهی و معمول سراغم رو گرفت. آفتاب در حال بالا اومدن بود و من در امتداد درخت، در حال قد کشیدن. با عبور زمان و تغییر موقعیت خورشید، از درخت که دورتر میشدم و در مسیر چرخش در اطراف اون، از مزار مترسک عبور میکردم، غمی ناشناخته من رو به اون ربط میداد. کاش خودش اینجا بود تا دلیل این آشفتگی رو برام توضیح بده. سوم شخص غایبی که حضورش احساس میشد.