
میگویند هیچ زوری به قدرت کلمه نمیرسد. میگویند معجزهای بالاتر از کلمات نیست اما با اینحال زمانی میرسد که زور کلمات نیز به بیان منظور نمیرسد. آنجاست که آدم به زانو میافتد و دست به گریبان هرچیزی میشود تا حرفی که در دلش است را بیان کند. چیزی شبیه به سه نقطه...
تشنهام. یک جرعه خواب احتیاجم است. زبانم با مغزم هماهنگ نیست و کلمه در دهانم نمیچرخد. گیر میکند و هَچَل-هَفت، در گوشه و کنار ذهنم پرسه میزند و خراب و نصفه و نیمه و بیمعنا، بیاستفاده روی هم تلنبار میشود.
ساعتهایی هست که زمانِ حرف زدن نیست. زمانِ سکوت هم نیست. زمان قدم زدن نیست. زمان خوشگزرانی نیست. زمان زانوی غم بغل گرفتن هم نیست؛ تنها زمان خواب است. دلم میخواهد دست دراز کنم و از لب تاقچهی ذهن، پارچِ بلورین خواب را بردارم و یک لیوان رویا از آن پر کنم.
در بعضی اوقات، تمام کلمات به سه نقطه ختم میشوند. هرقدر هم که بارِ معناییِ افکار و احساسات آدم لبریز باشد، باز کلمه قدرت ارضای حسی که گفتنی نیست را ندارد. مجبوری گوشهای دنج را انتخاب کرده و دراز بکشی. چشمانت را ببندی و خواب را آرزو کنی. حتی در وسط یک بحث مهمِ کاری؛ حتی در یک گفتگوی احساسی. گاهی نیاز است که به خواب ایمان آورد و دست از بیداری و داستانهایش شست و رَحِم مادر را به یاد آورد. یک خوابِ بیدغدغه، بیکلمه...