یک ساعت و نیم بین دوستایی که هرروز باهاشون هستم، خوشگذروندیم. چند دقیقهای رو درحالیکه موسیقی بیکلام درحال پخش بود، صرف نوشتن از امروزم کردم: چه کارهایی کردم که نباید و برعکس کارهایی که نکردم و بابت نقطه قوتهام تشکر کردم ازش! قبل شام خوردن، صدای اومدنه امیررضا ( برادرزادهام ) رو شنیدم و وقتی دیدم تک و تنها جلوی تلویزیون لَم داده، دلم براش سوخت و یه ظرف از آجیلهایی که برای خودم قایم کرده بودم براش آوردم و بعد از اون نشستم پای سفره؛ اونم نه توی تاریکی اتاقم، توی هال؛ هرچند بابا مشغول چایی خوردن بود و امیررضا، شبکههای تلویزیون رو بالا و پایین میکرد ولی همون که خودم رو قاطی اجتماع کوچیکه خانواده کردم، خوشحالم! مسواک زدم. لیوان دمنوشم رو پر کردم و با یه قاشق چایخوری عسل، گذاشتم دَمدستم. گل عطری که مادرم توی لیوان آب، روی اُپن گذاشته بود تا ریشه بزنه، هرچند که تقریبا خشک شده بود، اما چون به خودم قول داده بودم که هر کاری از دستم بر میاد براش بکنم، بَرشداشتم و آوردم پشت پنجرهی اتاقم که رو به کوچه ( آفتاب ) باز میشه گذاشتم، شاید موندنی شد! اینها، سه ساعت و نیم از وقتِ من رو تا همین الان که داری این متن رو میخونی، گرفت. تو با سه ساعت و نیم پیشت چکار کردی؟
راستی دنبال موسیقی بیکلام هستم. تو چی پیشنهاد میدی؟