گیجم...
گیج. آشفته. داغون.
گیر افتادم بین یه مشت علامت سوال که جوابهای احتمالیشرو میدونم؛ حدس میزنم که چی باشه اما زورش رو ندارم که قلم دستم بگیرم و جواب رو بنویسم.
میترسم...
میترسم که جلو برم. میترسم که خرابکاری کنم. میترسم که وایستم و بعد، حتی از همین ادامه ندادنِ اشتباهی هم پشیمون شم.
گیجم و میترسم و این تلفیق، اَزم چیزی درست کرده که دیگه خودمو تو آیینه نمیشناسم. نمیدونم از خودم بدم بیاد یا نه. انقدر گیجم که حواسم نیست و وسط خیابون، تو پیادهروی شلوغ، هندزفری تو گوشم وِزوِز میکنه و من گونههام خیس میشه و بعد میخندم و باز...
با این جسمی که من رو حمل میکنه سرِ جنگ دارم...
نمیدونم اَزش بدم بیاد
بترسم
تحملش کنم یا...
یا بزنم زیر همهچی و بذارم برم.
برم و گم شم.
کاش میدونستم باید چیکار کنم.
کاش زورشو داشتم تا احساسات خوبمو عملی کنم.
کاش درگیرِ اینهمه پارادوکس نمیشدم. کاش مثه باقی آدما، میشد که سرم رو بندازم پایین و پیر شم و...
کاش صداهای درونم، کمتر از بیرون بودن. کمتر از بوق ماشین و موتورها. کاش اِکسیری بود تا سر میکشیدمش و... تمام. یا خودم تموم میشدم و یا این دنیا و این روالش.
کاش میشد ولی حیف که تا بوده《کاشها》همش مال رویاها بودن و《همینه که هست》قانونِ زمین بوده و میمونه.