ویرگول
ورودثبت نام
ali.heccam
ali.heccamیه نویسندم که کلمات، تازه بهش سلام کردن instagram:@ali.heccam_ t.me/Alinssr_ [email protected]
ali.heccam
ali.heccam
خواندن ۱ دقیقه·۶ سال پیش

سه‌تّا نقطه‌ی گُنده


گیجم...

گیج. آشفته. داغون.

گیر افتادم بین یه مشت علامت سوال که جواب‌های احتمالیش‌رو میدونم؛ حدس میزنم که چی باشه اما زورش رو ندارم که قلم دستم بگیرم و جواب رو بنویسم.

می‌ترسم...

می‌ترسم که جلو برم. می‌ترسم که خراب‌کاری کنم. می‌ترسم که وایستم و بعد، حتی از همین ادامه ندادنِ اشتباهی هم پشیمون شم.

گیجم و می‌ترسم و این تلفیق، اَزم چیزی درست کرده که دیگه خودمو تو آیینه نمی‌شناسم. نمی‌دونم از خودم بدم بیاد یا نه. انقدر گیجم که حواسم نیست و وسط خیابون، تو پیاده‌روی شلوغ، هندزفری تو گوشم وِزوِز میکنه و من گونه‌هام خیس میشه و بعد می‌خندم و باز...

با این جسمی که من رو حمل میکنه سرِ جنگ دارم...

نمیدونم اَزش بدم بیاد

بترسم

تحملش کنم یا...

یا بزنم زیر همه‌چی و بذارم برم.

برم و گم شم.

کاش میدونستم باید چیکار کنم.

کاش زورشو داشتم تا احساسات خوبمو عملی کنم.

کاش درگیرِ اینهمه پارادوکس نمی‌شدم. کاش مثه باقی آدما، میشد که سرم رو بندازم پایین و پیر شم و...

کاش صداهای درونم، کمتر از بیرون بودن. کمتر از بوق ماشین و موتورها. کاش اِکسیری بود تا سر می‌کشیدمش و... تمام. یا خودم تموم میشدم و یا این دنیا و این روالش.

کاش میشد ولی حیف که تا بوده《کاش‌ها》همش مال رویاها بودن و《همینه که هست》قانونِ زمین بوده و می‌مونه.

دلنوشتادبیاتنویسندگی
۹
۹
ali.heccam
ali.heccam
یه نویسندم که کلمات، تازه بهش سلام کردن instagram:@ali.heccam_ t.me/Alinssr_ [email protected]
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید