من از دیدن آنها، معنای واقعی متعهد بودن را فهمیدم. هرشب، در ساعتی مشخص ( حول و حوش ساعتهای ده به بعد ) رئیسهای خانواده، دستِ میوهشان را گرفته و راهی بستنیفروشی میشدند.
زن و شوهری تقریبا شصت ساله که بیشتر اوقات دونفره، سراغ ارضای این نیاز را میگرفتند. اولینبار که شاهد این قرار ملاقات شدم، فرهاد، آنها را بهم نشان داد. طوریکه زشت نباشد، همانطور که بحثِ قبل از آنها را آب میگرفت، با نگاه، بهشان اشاره میکرد و میگفت: « اینها رو میبینی، یه ساله که من اینجام، زمستون و تابستون، هرشب میرن بستنی خوردن! بیشتر، زنوشوهری میرن اما پیش میاد که دست گَلپسرشون رو هم میگیرن و... نگاهشون کن چه تپل مپلن هرسهتاییشون! »