
سلام موبایل جان حالت چطوره؟ چه میکنی با دردسرهای ما! خیلی وقته که از خجالتت در نیومدم. نه گِلسی، نه قاب خوش برو رویی و نه آپدیت نرم افزاری... تویی که بهترین دوست و همدمم هستی. تنها رفیق حالِ حاضرِ بیحوصلگیهای منی! راستش روم نمیشه تو روت نگاه کنم چون دست خالی اومدم عیادت. از آخرین باری که سرت رو مثل تکّهای آجر، کوبیدم روی سرامیک کف اتاق؛ نه شاخه گلی در حدّ گلایلی رنگ و رفته رو آوردم که شاید از دلت دربیاد و نه لحظهای بهت استراحت دادم. خیلی وقته که نمیدونم صدات رو توی گوش کی گم کردم! کدوم دوستهای نامهربونی که سرِسوزنی از محبّت تو رو در حقم نکردن و من درعوضِ جبران اینهمه محبّت، فرزندِ تو رو، طفل معصومت، هندزفریت رو گم کردم. این رو هم به لیست حواسپرتیهام اضافه کن. همین روزهاست که خودم رو هم لابلای سنگفرشهای پارک، فراموش کنم. حالا باز تو، یه منی رو داری که به جونش غُر بزنی و کمبودهایی رو که برات گذاشته رو یادش بیاری امّا من چی؟ ناراحتیهام رو به کدوم در بکوبم تا که شاید لبخندِ رضایت رو پشت اون ببینم!