دروغ است اگر بگویم از احساس حمله‌ی ناگهانی او، به دور بودم؛ طبق فرضیه‌ای ( به عقیده‌ی خودم ) منطقی: نکند هار باشد... مریضی‌ای از سطل زباله‌ها هدیه گرفته باشد و... بااین‌حال لَبانم آغشته به خنده‌ای بود که گویی جزیی از بدنم بود طوریکه اگر کسی از روبرو نزدیک می‌شد، اَنگِ دیوانگی را بهم می‌زد!
گاهی از سر احساسی مخلوط از ترس و هیجانی دوست‌داشتنی، مکثی می‌کردم و پشت‌سرم را نگاهی می‌انداختم و او را می‌دیدم که به فاصله‌ای چندقدمی تعقیبم می‌کند؛ وفادار، همانطور که از ذاتش انتظار می‌رفت! در مسیر، گاهی نگاهش به پلاستیک زباله‌ای می‌خورد و اطرافش چرخی می‌زد و یک تنفسِ سطحی‌اش می‌کرد ولی انگار این‌ها همه، از سر عادات تنهایی‌اش بود؛ آنجا که باید خود به تنهایی جورِ شکمِ گرسنه‌اش را می‌کشید اما نخِ اعتمادش ( یا چیزی شبیه به این ) به من، در کسری از ثانیه، دوباره او را به دنبال‌کردن وامی‌داشت! خدا می‌داند که در این سَرَک‌کشیدن‌ها، آرزو می‌کردم که چیزی برای خوردن پیدا کند!
زیر نور یک تیرچراغ‌برق، دیدم که یکی از گوش‌هایش زخمی شده. سخت بود که در آن لحظه، اشکی که فروخوردم را برای خود به تنهایی نگاه‌دارم و همان ریتمِ اولیه ( لبخند ) را نگاه دارم!
یکی از زمزمه‌هایی که در پاسخ به سوالات هر فضولِ احتمالی را با خود مرور می‌کردم، این بود: « چیه؟ نگاه کردن داره؟ حیوانِ شخصیمِ! تا حالا کسی رو ندیدی با حیوان شخصیش، توی خیابون قدم بزنه... ؟ » گوشه‌ی لبی بالا می‌انداختم و ادامه می‌دادم!
اطمینانی قلبی، بهم می‌گفت که او، احساس دوست‌داشتنم را به خود، به چشمان خود دیده وگرنه چرا من را برای هم‌قدمی انتخاب کرده بود؟ از بین این‌همه آدم، چرا من؟ چرا نمی‌ترسید که برگردم و سنگی، چیزی به سمتش پرتاب کنم؛ فحشی، بدوبیرایی با چاشنیِ فریاد، نثارش کنم و... چرا آنگونه با اطمینان‌خاطر، پیگیرم بود و کوچه از پسِ کوچه و پیچ بعد از پیچ، اتصالش را به من، حفظ می‌کرد؟ این رَگه‌ی طلاییِ مثمرثمر بودن؛ این وصل بودن به ریشه‌ی پاکِ طبیعت ( کائنات ) جاذبه را برایم خنثی می‌کرد و فاصله‌ی باقیمانده تا خانه را، در مسیرِ آسمان، پرواز ( طی ) کردم! یک موجود آسیب‌دیده، به منِ آسیب‌دیده‌ی دوپا، اطمینان کرده و عوضِ ترسیدن، تصمیم گرفته بود تا دوستم‌داشته باشد!
در پیچی، چندقدم مانده به یک پُل، دیدم که ناگهان شروع به پارس کردن کرد و با آن هیکل نحیفش، به سمت مقصدی نامشخص دَوید. به مقصدش که دقیق شدم، شغالی را دیدم که دُمش را به دندان گرفته و خود را به تاریکی زد! می‌گویند سگ‌ها، وقتی که صاحب‌شان پیش‌شان باشد، احساس امنیت بیشتری می‌کنند و برای اینکه انجام وظیفه کنند، تن به هر خطری می‌دهند؛ بی‌توجه به ماهیت و عواقب آن خطر! او در همان چند قدمی که با من هم‌مسیر بود، چه غنیمتی را به من، به رایگان بخشید؛ به پاس این لطفِ بی‌قیمتش، دلم می‌خواست هرکاری که از دستم برمی‌آمد را برایش بکنم!
