بخاطرش از موسیقی گذشتم پس خاطرش خیلی عزیز بود. مانند شبحی با ملحفه‌ی سفید، در تاریکی ظاهر شد و رنگ از رخسار هردوی‌مان دزدید: من و امین! با جیغ لطیفی که کشیدم، پرده‌ی سکوت ساعت دوازده شب را پاره کردم و به واسطه‌ی این کار، امین را نیز هول برداشت!
یک جثه‌ی نحیف نیم‌متری، با دنده‌های قفسه‌ی سینه‌ای که در همان تاریک و روشنِ نورِ تیر چراغ برق نیز مشخص بود! در نگاهی که بعد از آن درگیرش شد، متوجه شدم که ماده است؛ درواقع یک دختربچه‌ی دورافتاده از خانواده!
امین کلا از سگ می‌ترسید اما من، عکس او، دوست‌داشتنم را با پوسته‌ی لبخند، تقدیمش کردم: « جانم! چطوری تو، خانوم‌خانوما! شبت بخیر... » این‌ها را زمانی می‌گفتم که امین داشت برای جیغم، سرزنشم می‌کرد اما من جای دیگری بودم! قدم زدن‌مان با امین به پایان رسیده بود و زمان خداحافظی بود؛ این شد که با یک شب‌بخیرِ ساده، مسیرمان را از یکدیگر جدا کردیم. او ( امین ) به تنهایی مسیر خانه را در پیش گرفت اما من نه؛ من یک دوست پیدا کرده بودم!
با لبخندی که خیلی قوی برروی لبانم دوخته شده بود، هندزفری‌ای را که چند دقیقه‌ی قبل، از جیب کیفم بیرون آورده بودم را در سوکِتِ گوشی فرو می‌کردم و با باقی حواسم، ادامه‌ی صحبتم را با دوستِ تازه‌یافته‌ام، کلمه می‌زدم! وارد لیست موسیقی شده بودم، درحالی که نگاهم به پشت‌سرم، به سفید ( نامی که اکنون، اتفاقی برای دوستم انتخاب کردم! ) بود: « حالت چطوره شما خوشگله! خوبی؟ چه ماهی شما... » آنقدر بلند و رَسا واژه‌ها را ادا می‌کردم که امین به تازگی به آن‌‌طرف خیابان رسیده بود، سرش را برگرداند و به من لبخند زد؛ این را هم دیدم و هم احساس کردم! اما مگر مهم بود؟ خطایی نکرده بودم که به‌خاطرش از کسی خجالت بکشم پس ادامه دادم!
گوشی‌های هندزفری را در گوشم محکم کردم و آماده‌ی پخش موسیقی بودم اما صدای قدم‌های او بهم این اجازه را نداد که کارم را تا آخر انجام دهم؛ صدای برخورد پنجه‌های ظریفش با آسفالت پیاده‌رو، به ریتمی ملایم و آرامبخش تبدیل شده بود که به گلچین ترانه‌هایم نیز می‌چردبید پس گوشی‌ها را از سوراخ گوشم بیرون آورده و دل به صدای تعقیبِ سفید دادم...
