در راه، بعد از تماشای تلاشهای بیثمرِ سفید، در فکرِ فراهم کردن شامَش، ناگهان یادم آمد که غذایی که مربوط به چند روز قبل بوده و دستنخورده در یخچال باقی مانده، مناسبترین گزینه برای سیر کردن شکم سفید است! در لحظه، خوشحال شدم که گوشتخوار نیستم! هرچند مقدار گوشت کم است اما از هیچ بهتر است!
در همین کشوقوس بودم که این مَثَلِ قدیمی یادم آمد که میگفت: « روزیِ هیچکس را کسِ دیگری نمیتواند بخورد! » آنجا بود که از کنار هم قرار دادن تکههای پازل، باز به حجم خوشحالیام اضافه شد!
خانه را در چند قدمیام میدیدم و دوستم را در چند قدمیام در پشتسرم! در سکوتی که هردویمان خوب آن را میفهمیدیم، به مسیرمان ادامه دادیم تا به خانه رسیدیم. در این تکاپو بودم که چگونه بهش بفهمانم جلوی در بایستد تا برگردم تا اینکه دیدم، طبق قانونی نانوشته، در را باز کردهام و با همین زبانِ انسانیام، دارم ساده بهش میگویم که همانجا بنشیند تا برگردم!
لای در را باز گذاشتم و فکری از سرم گذشت که ممکن است مرزهای صمیمیت را بشکند و وارد راهرو شود که حدسم درست بود و همین کار را هم کرد! بلافاصله در را محکم بر هم کوبیدم؛ جوری که زوزهاش به هوا بلند شد و صدای بلندِ کوبیده شدن در، سکوت ساعت دوازده شبِ خانه را شکست! ترسیدم که نکند خدایی نکرده آسیب دیده باشد؛ ازطرفی نمیدانستم جوابِ گِلِگیهای اهالی خانه را چه بدهم! درِ راهرو را که باز کردم، برادر کوچکترم، در هال، دراز کشیده بود و با گوشیاش مشغول بود که طبق انتظارم، به من زُل زده بود! با لبخندی که هنوز برروی لبم بود، رامَش کردم و تمام داستان را همانطوری که بود، برایش تعریف کردم. سروقت یخچال رفتم که او نیز قدم در آشپزخانه گذاشت تا لیوانی چایی برای خودش بریزد. آنجا که مشغول جدا کردن تکههای گوشت، از لابلای برنج بودم، گفت که خیلی غذای خوشمزهای است و من با اطمینانی که میدانستم ( درواقع حسم بهم میگفت که اینگونه درست است! ) جواب میدهد، گفتم که غذا مانده است و خوردنش درست نیست؛ او نیز بی هیچ مخالفتی، لیوان چاییاش را برداشت و راهی هال شد!
بشقابِ گوشت را برداشته و به سمت در خروجی رفتم. با اینکه میدانستم ( سفید ) هست، باز ته دلم خُداخُدا میکردم که باشد! از لای در، سری به اطراف چرخاندم و نبود ولی بی هیچ مکثی، صدایش کردم و دیدم که یورتمهکُنان، از دور آمد! خوشحال و خندان، ظرفبهدست، او را به چند قدم آنطرفتر، در کنار دیوار خانهی پسرداییام، طوری که راحت به شامش برسد، کشاندم و غذا را روی زمین ریخته و دعوت به خوردن کردم! وظیفهام را تماموکمال انجام داده بودم. عقلم بهم میگفت که این مقدار غذا، تَهِ معدهاش را هم نمیگیرد اما دلم راضی بود! در راه بازگشت، دعا میکردم کسی پیدا شود که مقدار دیگری غذا در اختیارش بگذارد؛ حتی از ذهنم گذشت که مقداری نان هم برایش بیاورم اما این کار نکردم شاید به این خاطر که قبلترها برای سگی ( رفیقی ) دیگر، این کار را کرده بودم و او به آن بیمحلی کرده بود.
به در خانه نزدیک شدم. دست از سر افکارم برداشتم و سراغ کارهای دیگرم را گرفتم. خودم هنوز گرسنه بودم! به آشپزخانه که رسیدم، لامپ را خاموش کردم که مبادا بیاید و ببیند که بیداریم و شیطنت کند حتی چراغ اتاقم را نیز روشن نکردم! نمیخواستم سرزنشی از جانب برادرم، او را تهدید کند؛ شاید خود نیز دیگر حوصلهی خیرخواهیِ بیش از آن مقدار را نداشتم! چند دقیقهی بعد، درحالیکه برروی تشکم دراز کشیده بودم، صدای نالههای خفیفش را در آنطرف پنجرهی اتاقم میشنیدم و « جانی » تحویلِ دلِ سفیدش دادم و نفسی عمیق را چاشنیِ این اتفاقِ زیبا کردم!