
نگاهم° بازیاش گرفته بود: دنبال گرما میگشت: ردپای روح های تسخیر شده که زحمتِ سفر به دیار باقی را به خود نداده بودند؛ اینها سرنخهایی بودند که زیر سر خانههای قدیمی بودند؛ باقی° ( خانهها ) سرد بودند: شبیه به چاییای که هنوز دَم نکشیده باشد! ملاک اصلی درخت بود، سپس سراغ باقی گزینهها میرفت! دیوارهایی ترجیحا کاهگلی یا لااقل آجرهای معمولی! درها باید با سلیقهای قدیمی تزیین شده بودند؛ دلم میخواست اثر انگشتِ ایدهی سازندهی آن را زمانی که داشت به جوانههای گندمی که پیچوخم میخوردند و طولِ در را گرفته و بعد از گذشتن از عرض، در یک کُنج، انتظارِ دستهی دیگر را میکشید، ببینم! آجرهای سَفرکرده از رَجهای بالای دیوار و زَنگارهای گوشهکنار در که نشانهی باد و بارانهایی بودند که رفیق هم بودند؛ میخواستم آن بارانها و برفها را بر پوستم احساس کنم! خانهای ویلایی، جاخوشکرده در قلب این عزیزان که از همسایگی با توتِ پیر، خوش بود! نورهای زرد و لامپهای رشتهای و پردههایی نازکِ بدونِ نرده که بلیطِ بازیگوشی را برای نگاههایی امثال من، از خیلی قبلتر ها صادر کرده بودند. خانههایی که اصالت خود را به دوربینهای مداربسته و دزدگیر نمیفروشند. خانههایی که ایستگاههای سفری هستند به دنیاهای پر از نور؛ پُرند از لحاف و تشکهایی پشمی که بلدند چگونه از رویاهای مسافرانشان مراقبت کنند؛ این راز، در وِردی جادوییست که گره به گره، با نخهای کاموایی، به آنها وصله شده!
این روزها، عجیب حواسم پرتِ این خانههاست: سفری در پیش است؟ نیاز است که حواسم از جایی پرت و به جایی امن گره بخورد یا... چه؟ نمیدانم، ایدهای دَمدستم نیست... از هوا بگویم: ستارهها نیستند؛ ماه هم. گرم است، با اینکه زمستان و شلوغ است، با اینکه از اسفراینِ این ساعتها بعید است! همیشگیها که طبق معمول هستند: موسیقی و تنقلاتی برای جلوگیری از ضعفِ سفر: ( همین الان یک تخمهی آفتاب گردانِ تلخ، زیر دندانم آمد و من حَض کردم از این غافلگیری و تُف نکردمش بیرون! ) و همراهِ تازهنفسم، شاخهگلی رز آبی که رایحهی حضورش، عجیب° غریب است! کسی جز عباس خانه نیست؛ مادر و پدرم به بهانهی آب دادن و رسیدگی به درختان، رفتهاند روستا ولی من که میدانم... با اینکه خصومتی با او ندارم ولی تمایلی هم ندارم زودتر از دوازده، خانه باشم! کاش ظرفها را شسته باشد! سایهام گاهی در سمت چپم، در جوی آب و گاهی هم سُر میخورد و با سبقت از پشتسرم، سمت راست، داخل مغازهها را سرک میکشد. از شام که نود درصد خبری نیست؛ با اینکه گرسنهام هم نیست! اکنون از مقابل کوچهمان گذشتم و دلم خواست چند دقیقهی دیگر هم زیر آسمانی باشد که مانند چادر مادرم، سیاهِ آرامبخش است! افسارِ قدمهایم را همان زمان که درِ مغازه را قفل زدم، دست نویسنده سپردم و نمیدانم این کلمات° دارند میروند تا در° گوشِ چه کسی خستگی در کنند! جسمم° مانند موسیقی پایانی « فهرست شیندلِر » بازیاش گرفته و تِلوتِلوخوران، دارد ثانیههای پایانیِ بیرونگردیِ سیزدهم دی را که چند دقیقهایست به چهاردهم سپرده شده، بیخود و بیجهت، به جاهایی سَرَک میکشد که نویسنده هم نمیتواند امنیتش را تضمین کند! چند لحظهای است که جلوی در خانهمان ایستادهام. عباس را دیدم که در را بست و رفت؛ گمانم من را ندید. نمیدانم دقیقا مشغول چه کاری هستم...