کلمات رو زیر قدم‌هام، پله می‌کنم و با گذشتن از روی اونها، به سمتت میام! میام به جایی که کلمات، زوری ندارن؛ به سرچشمه! شاید به همون‌جایی که زیمر می‌گفت: « بعد از مُردنم، برام گریه نکنید! من به جایی میرم که موسیقی متولد شد! » پس اگه یه آدم مثل اون، این رو تایید کرده، برای منم ممکنه؛ اون با نت‌های موسیقی به این مسیر پاگذاشت و من با کلمات! مسیر برام روشنه! چراغ‌های راهنما رو می‌بینم؛ تابلوهای گردش به چپ و راست؛ من کوه‌ها و بوی مست‌کننده‌ی گل‌ها رو از دشتی که زیر پاهام سفره پهن کرده، احساس می‌کنم. من می‌بینم پرنده‌هایی رو که آزادانه پرواز می‌کنن و افق رو نشونه میرن و من اونها رو و بعد، با پاره شدن نخ، توی افق محو میشم! ( پر می‌گیرم! ) و سقوط... پاهام که خسته نمیشن؛ چراکه از کیلومترها راهِ نرفته‌ی زمینی، انرژی ذخیره دارن! آسمون رو می‌بینم که به صفحه‌نمایشی بینهایت‌اینچ مبدل شده و واژه‌ها رو با انواع و اقسام تصویری که اونها رو تعریف می‌کنه، تقدیم قلبم می‌کنه و من اون رو باور می‌کنم و تصمیم می‌گیرم که تَن به مورمور بدم و دل به موسیقی بی‌کلامی که با نت به نت جلو رفتن، رشد می‌کنن، درونم جوانه می‌زنن، قد می‌کشن، و از نگاهم رو به بیرون، شاخ و برگ میدن و من تبدیل به بید مجنونی میشم که انگشتاش ( شاخه‌هاش ) آزادانه سربه‌سر پروانه‌های سفید می‌گذاره و باز ادامه میدم. با یه تیکِ عصبی، یه لرزه‌ی خفیف، می‌ایستم و صدایی بی‌کلام، توی قلبم زمزمه می‌کنه که: « هی احمق، این یه خواب نیست؛ منتظر بیدار شدن نباش! » و من که ازخداخواسته، همون چیزی رو شنیدم که از ته دلم می‌خواستم ( انگار که خودم به صاحب اون صدا، اون سرزمین القا کرده باشم ) به سرعت، سر تکون میدم و باز ادامه میدم. خودم رو به لذت ( اون راه ) می‌زنم؛ به تماشانشستنِ تصاویری هیچوقت تکراری نمن: پروانه‌ی سفیدی که دیگه یه پروانه‌ی سفید نیست؛ رودخونه‌ای که دیگه یه رودخونه نیست؛ کلماتی که دیگه اون کلمات سابق نیستن ( همون کلماتِ نمایش داده شده روی صفحه‌نمایشِ بینهایت... ) و من کشف می‌کنم که اینجا سرزمینِ روح و معناست؛ جایی که هیچ‌چیزی شبیه به ثانیه‌ی قبلش نیست؛ چراکه نیازی به این کار نیست چون اینجا دچار کمبود ایده نیست: اینجا « سرچشمه‌اس! »
