سراغم را اگر میگیری...
بدون آرایش بیا.
بگذار خودت را بدون نقاب ببینم.
آن پوست سفید یا سبزهات را که خودت هستی؛ خودت بدونِ دخالتهای میکاپآرتیستهای مصنوعیساز، ببینم
لمس کنم.
سراغم اگر آمدی...
اگر روزی روزگاری گذرت به من خورد...
هیچ دست در ظاهرت نبر.
بگذار زلفهایت همانگونه که در خلوتهای تنهاییت با خودت پریشان است، پریشان هم بماند.
اصلا اینگونه تصور کن که مرا در خلوتهایت ملاقات میکنی!
اگر آمدی...
خودت بیا.
تنها، خودت باش.
میخواهم خودت را، خودم تنها در آغوش بگیرم
به دور از نگاه دوربینهای همیشه روشنِ زمانه و زمینیان.
میخواهم آن لحظه، تنها مال خودم باشی.
مال خودم و برای خودم.
میدانم که تو نیز همین را میخواهی!
من...
من هوس را با تو دوست دارم.
من رفع نیاز را تنها با تو دوست دارم؛ میخواهم؛ میپسندم.
میدانم که تو هم مورد علاقههایت را با من وفق میدهی؛ میدانم و مطمعنم؛ شک ندارم.
میدانی!
میخواهم سخنان بزرگان را نقض کنم؛ زیر سوال ببرم.
که میگویند عاشقهای واقعی، در این دنیا به هم نمیرسند.
میخواهم به هم برسیم و انگشت در چشمانِ شور حسودان کنیم.
پوزخند بزنیم به مردمانی که تن به این فرضیههای دستسازِ اندیشمندانِ به اصطلاح روشنفکر دادهاند.
میدانم که میشود؛ شک ندارم.
آخر از زبان یکی از همین بزرگمردان شنیدهام که با قطعیت گفته بود: هر اندیشهای که از مدارِ افکارت عبور کرد، قطعا قابل دستیابیست.
برای تحقق بخشیدن تنها زمان لازم دارد.
من زمان را به بازی میگیرم.
سر خود را گرم میکنم با انواع سرگرمیهای زمینی تا آنروز از راه برسد.
صبر میکنم.
شیطنت میکنم اما از مسیر خارج نمیشوم.
با اطمینان گامهایم را بر زمین میکوبم.
حفظ ظاهر میکنم. جِنتلمنانه لبخند میزنم و به افقهای روشن خیره میشوم.
آیندهای که بند بند لحظاتش قطعا با موردِ علاقههایم ترسیم شده است.
من میدانم...
من در این لحظه یقین دارم که آنروزها در یک سراشیبیِ تند یا ملایم، در گوشهای، زیر یک سایه، خلوت کرده است و انتظارم را میکشد.
من ایمان دارم به روزهای خوب؛ حتی اگر امروزم به خوبی سپری نشده باشد.
حتی اگر این اعترافات، این کلماتی که در این دستنوشته تقدیم حضورتان کردهام، دستخوشِ هیجاناتِ ناشی از کافئین باشند؛ باز من اینگونه تعبیر میکنم که اینها نیز ابزاریست برای سرگرمی من تا تاب بیاورم برای آمدنِ آنروزها!
اکنون من خوبم و این حال خوب را تقدیم حضور تمام کسانی میکنم که ایستاده بر بلندی، در انتظارِ پروازی برای اتمام نفسهایشان هستند؛ تقدیم ناامیدها میکنم.
تمام./