ببین اصلا نیازی به درگیر کردن خودت با این فکر آزاردهنده‌ی « ایجاد توقع، بعد از انجام یه کار خوب برای کسی » نباش. تو، کارخوبه رو بکن، سینه‌ات رو هم سپر کن، روی پیشونیت هم بنویس: « اون کاره هست که... اون رو من کردم! » نگران تزکیه نفس نباش؛ نویسنده حواسش به همه‌چی هست! خُله، برو احساسِ خوشبختی کن که دغدغه‌ات، بازی با رنگ‌های روشنه؛ یه لحظه هدفون رو از گوشت بردار... همین الان... آره... گوش کن... این صدای فالش، افکارِ دوروبریاته ها؛ دریغ از یه لکه اَکلیل توی اون حجم از تاریکی؛ تو° همش روزی: تو لحظه‌ی دلخواهِ غروبی: ( تو ) طلوع خورشیدی که از هر ده‌تا آدم، نصفٌ یه آدم هم موفق به شکارش نشده! می‌دونی، تو گرمای جادوییِ چراغ گِردسوزی که واژه تولید می‌کنه؛ این رو فقط نویسنده می‌فهمه و بس!
برو جونم! برو انقد خودت رو به روز عادت بده که دلِ کلاغ‌های خوابیده روی شاخه‌های کاج، برای قدم‌هات تنگ بشه! برو و با دروبینت همه‌ی زیبایی‌های شهر رو ثبت کن، به هیچکس هم نشون نده! برو و این هفتاد، هشتاد کیلو گوشتی که توش گیرافتادی رو ارضا کن؛ چه کاری دوسداری، اصلا من خفه، تو برو همون کارها رو از روی لیستی که توی گوشیته، تیک بزن! مطمئنم تا الان خوب فهمیدی که آدما، یه درصد هم به سید علی نصرآبادی با موهای دُم‌اسبی و تتو روی دست و شلوارهای پاره‌وپوره و چشمای عسلیش توجیهی نمی‌کنن! ( تو هم نباید بکنی ) اگر هم تا الان انکارش می‌کردی، تنها خواهشم ازت اینه که یِکَم جدی‌تر بهش فکر کن، خواهش می‌کنم!
