خودش نبود
سایه‌اش بود که در برابر چشمانم، از روی دیوار رقص‌کنان گذشت
ولی واقعی بود
لمس‌کردنی نبود: بوسه و بغل و... از این‌جور چیزها
ولی نمی‌دانم چرا برایم از هزارتا صاحبِ سایه، واقعی‌تر به نظر می‌رسید؛ خواستنی‌تر بود
شاید چون من او را طورِ دیگری می‌دیدم
آن‌گونه که بعضی‌ها به دیگران نگاه می‌کنند
از همان‌ها که می‌گویند نگاه‌شان فرق دارد با نگاه‌های عادی
شاید او را عادی نمی‌خواستم
همان‌طور که خود برایش عادی نبودم، دوست‌داشتم او هم برایم عادی نباشد
خیلی‌چیزهایش را نمی‌دیدم
بدخلقی‌هایش به چشمم نمی‌آمد
قضاوت‌های راه و بی‌راهش
کم‌صبری‌ها و بی‌تحملی‌هایش...
نه اینکه بگویید دلیلِ قابل توجیحی برای این‌کارم داشتم‌ها، نه. نمی‌دانم، این‌طوری بیشتر باب مِیلم بود به گمانم
به نحوی دلم این‌گونه می‌پسندید
دوست‌داشت که با یک نفر در دنیا، جوری رفتار کنم که با سایرین نمی‌کنم. اصلا هم به عواقب این‌کار فکر نمی‌کرد؛ یعنی نمی‌گذاشت که این‌طور فکر کنم. کاملا اختیار وجودم را در مُشتش گرفته بود
حرف‌های خیلی‌ها را_چه آشنا، چه غریبه_نشنیده می‌گرفتم
نگاه‌های معنادارِ خیلی را نادیده گرفتم
رفتارهایِ خیلی را به دل نگرفتم
کسانی که از همان ابتدا هشدارهای خطرناکی را بهم داده بودند که این رابطه اشتباه‌ست یا این‌گونه رفتارها در رابطه، امنیتِ آن را به خطر می‌اندازد
همه‌ی این‌ها و خیلی چیزهای دیگر
در یک کلام، دیگرانی به جز او به چشمم نمی‌آمد
من با او کامل بودم؛ همین برایم کافی بود
اما انگار این‌شکلی جوابگو نبود و حاصلش حسی گنگ است که از اولین واژه‌ی این متن تا همینجا، واضح داد می‌زند که انگار یک جای کارم می‌لنگید
