باد میآمد و موهایش را در هوا میچرخاند. عرق از سر و کولش جاری شده بود. از خصوصیات بادهای تابستانی، اینست که حتی اگر در معرض طوفان نیز قرار بگیری،باز درونت آتش روشن است.
ساعت از پنج عصر گذشته بود. تنها، برروی نوک کوه نشسته بود. چمباتمه زده و به نقطهای نامعلوم بین زمین و آسمان خیره شده بود. گاه و بیگاه، چیزهایی بر زبان میآورد که هیچ مفهوم خاصی نداشتند؛ شبیه به هزیونهای یک آدم خوابزده!
از زمانیکه باید نهار میخورد، ساعتها گذشته بود با اینکه حتی صبحانه هم نخورده بود. اینطور بود که رعشهای بر تمام وجودش افتاده بود.
آفتابِ درحال غروب، نهایت زور خود را در این لحظات پایانی حضورش میزد.
سرش گیج میخورد. ناخواسته تصمیم گرفت تا در همان نقطهای که حتی نیم متر سایه پیدا نمیشد، برروی زمین پر از سنگریزه دراز بکشد. دیگر توان اینکه در آن حالت ادامه بدهد را نداشت اما این کار را نکرد.
در همین حول و حوش، چیزی را برروی پوستش احساس کرد. دقیقتر که شد، متوجه شد چیزی برروی پوست دستش درحال حرکت است. چانهاش را به آهستگی از روی ساعدش بلند کرد. مورچهای را برروی دست چپش دید که با سرعت از آن رو به بالا در حال حرکت است. آمد که با ضربهای پرتابش کند اما منصرف شد. نه اینکه دلش نیامده باشد، بلکه بخاطر تنهایی. او را مهمان ناخواندهای میدانست که از آدرسی نامعلوم آمده تا حالش را خوب کند. کسی که حالش را میفهمد. آهسته دستهایش را از روی زانوانش برداشت و در طرفین خود، برروی زمین حمایل کرد و به آن تکیه داد. دستهایش از بس که در آن حالت مانده بودند احساس بیحسی میکردند. این شد که لحظهای کنترل خود را از دست داد و نزدیک بود با تختِ پشت، به زمین بخورد. به خود که آمد، خبری از مورچه نبود. لبخندی تلخ، از این دوستیِ کوتاهمدت، بر چهرهاش نشست. لبهایش شروع به لرزیدن کردند. کودکانه خواست تا گریه کند اما دلش نخواست. عقیده داشت اشکی که آدم را سبک نکند، نمایشی مسخره برای جلب توجه است، پس ارزشی ندارد.
بدنش برروی ستونِ دستهایش سنگینی میکرد. مدتی کمرش را صاف کرد. گردنش را به طرفین چرخاند تا قُلنجش را بشکند. تاثیری نداشت. باز خسته بود. به همان حالت قبلی بازگشت. سپس دوباره چمباتمه زد. باز طاقت نیاورد. کلافه شده بود. خواست تغییر مکان بدهد. بس که در آن نقطه نشسته بود، احساس میکرد چند سنگریزه در باسنش فرو رفته است. ایستاد و در جیبش به دنبال پاکت سیگارش گشت. در همین حین، نگاهی را به اطراف انداخت. عجیب بود که انتظار داشت در آن هوای نامطبوع، کسی را هم پیدا کند. سیگار را برروی لبش گذاشت. کبریتی کشید و آن را روشن کرد.
گاهی اوقات هست که سیگار کشیدن میچسبد. مثلا بعد از قهوه یا بعد از یک غذای چرب و یا حین رانندگی در یک جادهی طولانی ( مخصوصا در شب! ) اما خوب میدانست که این حالتش، شبیه به هیچکدام از گزینههای روی میز نبودند ولی با اینحال، باز هم دَمهای سنگینی از سیگارش را میگرفت. خودش هم دلیلش را نمیدانست. شاید چون کار دیگری برای انجام نداشت. شاید میخواست آتشِ درونش را با آتش خاموش کند. دیوانهوار دَم میگرفت؛ به نحوی که با هرکدام، نیمی از سیگار میسوخت. حرارت زیادی را به درون ریههایش جمع شده بود. گرما، گرسنگی، تشنگی، خستگی، هرکدام جداگانه دَمار از روزگارش درآورده بودند و با اینحال هنوز حاضر به ترک صحنه نبود. در همین کش و قوس، پردهی سیاهی مقابل چشمانش پایین آمد که ستارههایی طلایی و بنفش برروی آن بالا و پایین میرفتند. اینها آخرین تصاویری بودند که در حالت هوشیاری به خاطر داشت و درنهایت، سوت ممتدی در سرش پیچید و با پشت سر، به زمین خورد و...