کسی از روبرو بهش نزدیک میشد که باایمانترین آدمهایی که به عمرش دیده بود هم نمیتونستن دست از نگاه کردن به اون بردارن! یه سوژهی ناب برای چشمچِرونی! اون هم نگاهش کرد. تو مسیرِ نگاهش بود. احساس کرد باید سرش رو بندازه پایین؛ اینها خلافِ اصولی بود که با اون راجبش به توافق رسیده بودن! اما این کار رو نکرد. سینهاش رو سپر کرد؛ کمرش رو صاف؛ به موزیک دِل داد و قدمهاش رو محکمتر از همیشه روی سنگفرشهای پیادهرو فرود آورد. با توجه به معیارهای عقلانی، اون داشت خلافِ قوانینِ وفایِ به عهد عمل میکرد. ولی چیزی که تو اون لحظه از ذهنش عبور کرد، شامل این کلمات بودن: « هه! برو بابا! کی به تو اهمیت میده! من حالم خوبه! » این جملهها اگه برای چند ماه پیش میبودن، قطعا براش دردسر درست میکردن اما الان شرایط فرق داره!
« _ دوست دارم عزیزم! امروز ساعت چند تعطیل میکنی؟ میخوای اصلا امروز نری سرکار؟ آخه امروز...
+ یادمه امروز چه روزیِ!
_ اگه گفتی!!
+ ای کلک! یاد گرفتیا!
_ اینم یه بوسِ جانانه برای دلبرجانم! اووووممممپ
+ شیش خوبه؟
_ پنج و نیم!
+ آخه به مشتری قول دادم. باید برای مراسم آمادهاش کنم؛ یه مراسمِ خاص!!
_ مثلا چه مراسمی؟ ها! حتما از این دورهمیهای مردونهی...
+ ای حسود!! مشتریم دامادِ قربونت برم!
_ پس پنج و نیم!
+ سَحَر!!!!
_ خب... یه روب به شیش. خوبه دیگه! مگه یه اصلاح داماد چقد کار میبره؟
+ امان از دست تو!
_ خب دیگه پاشو برو انقد حرف الکی نزن! منم برم یه دوش تا اون موقع! بدو بدو!
+ نمیخوای قبلِ رفتن هزینهی بوستو بدم؟
_ بلاگرفته! کی اینها رو بهت یاد داده ها! حتما اون حمیدِ... بذار من دوشم رو بگیرم! صبر کن... من اگه...
+ اووووممممپ! هه هه هه من رفتم! راستی آبگرمکن خرابه!!!
_ علی!!!!!!!! »
« الو جانم! مهدی جان خوبی شما. جان، آره عزیزم. سی ثانیهی دیگه جلوی دَرَم! کجایی؟ آها! دارم میبینمت! اینوَرو نگاه! یوهههو! »