موسیقی‌ای می‌خواهم که صدای قدم‌هایم بر روی زمینِ باران‌خورده را بدهد... هست؟ به دنبالش تمام پس‌کوچه‌ها را راه می‌روم... ارزشش را دارد...
احترام، یک وظیفه است؛ این زیبا نیست؟
صدای هضمِ آب، توسط خاکِ تشنه‌ی گلدان‌های اتاقم، در نیمه‌های شب، به زمزمه‌های مادرم قبل از باز کردن روزه‌هایش شباهت داشت. بعد از تقریباً یک هفته نبودنش، نیازم به این‌ها را به وضوح احساس می‌کردم. چه خوشحالم از اینکه آبیاری‌شان یادم ماند.
