تاریکی... تاریکی... تاریکی.
تصویرهای مُقطع و شبیه به همی که قاب چشماش رو اِشغال کرده بودن.
نفس می‌کشید. درواقع نبضش هنوز میزد. پلک‌هاش به صورتی نامنظم، ناخواسته بالا و پایین می‌پریدن. عصبی شده بود. می‌خواست خونسرد باشه ولی مگه میشد؟
《چطور آخه؛ مگه شدنیه؟》صدایی که ملکه‌ی ذهنش شده بود. ول‌کن هم نبود؛ یعنی اون توان مقابله باهش رو نداشت.
دیوار... دیوار... دیوار... بغیر از دیواری که بهش تکیه داده بود، سه ضلع از یه مربع، به فاصله‌ی نیم متر ( بیشتر یا کمتر) احاطه‌اش کرده بودن. قرص و محکم سر جاشون وایستاده بودن و تکون‌بخور هم نبودن. یاد رفیق‌های به اصلاح فابریکی افتاد که یروزهایی اونهام بهش همین قول رو داده بودن.
افکارش بهم پیچید. کلافِ سردرگمی که ابتدا و انتهاش معلوم نبود. انگشت‌های پاش رو حس کرد که سرد شدن. تکونشون داد. کِش و قوصی بهشون داد. حالت نشستن‌اش یه زاویه نود درجه بود. تختِ پشتش با دیوارِ سرد و گچی، موازی شده بود. کف دست‌هاش بهم چسبیده بود و بین ران‌ها قرار گرفته بودن. پاهاش عمود به دیوار، مستقیم رو به جلو نشونه رفته بودن. زانوهاش رو جمع کرد. دست‌ها رو دورشون حلقه زد. چونه‌اش رو بین پاها جا داد. گرمای نفس‌هاش رو برروی پوستِ سرد و بی‌جونش حس کرد. زنده بود.
زنده بود.
زنده بود اما این《زندگی》طولِ درازی نداشت. ثانیه‌های زنده بودنش تو جهتی معکوس رو به پایان بود. می‌دید که جلوی مرگ تسلیم شده. تموم شدن رو می‌دید. می‌دید و کاری اَزش برنمیومد.
این یعنی نهایتِ عاجز بودنِ یه انسان در برابر دست تقدیر.
