نفهمید که کی چشماش سنگین شد و بعد از مدت‌ها، خواب رو تجربه کرد. صدایی شنید که تِمِ اون فضایی که دَرش قرار گرفته بود رو کاملا دَربَرگرفته بود.
چشماش جایی رو نمی‌دید؛ تماماً صدا بود و صدا؛ صدایی که واضح می‌گفت:
《باشد که در این لحظه‌ی زیبا...
قلبی از غصه نلرزد.
چشمی از درد خیس نشود.
هیچ دستی طعم تلخِ سرما را حس نکند.
باشد که احساسی درگیرِ حسی نصفه و نیمه نماند.
هیچ مردی از مرد بودنش خجالت نکشد
و هیچ زنی در برابر زن بودنش کوچک نشود.
آرزوها و هدف‌ها خورد نشوند. سرخوردگی، نابود نکند روح را.
باشد که فعلِ رسیدن، به تعداد تمامِ آدم‌ها صرف شود؛ هرکسی را متناسب با نیازش.
دل‌ها دریایی؛ بخشاینده همانند دریا؛ فراموشکار همانند دریا؛ آرام و گاهی طوفانی، همانند دریا.
پراوز رایج شود در میان زمینیان؛ اَعَم از پرنده و دوپا.
باشد که در این لحظه‌ی زیبا، آرزویمان زیبا شدنِ تمام لحظات، برای تمام قلب‌ها باشد؛ بدونِ کم و کاست؛ با دستی باز.》
