به ته خط رسیده بود. این‌بار راه گریزی برای فرار از این ته‌ِ خط نداشت. راه گریز، نه از روی در و دیوارهایی که از اطراف مَحصورش کرده بودن، نه؛ که از شر افکارش راه دَررویی نداشت. همه یه روزی می‌میرن؛ اونم یکی مثه باقی؛ ولی مسئله‌ی اصلی اینجا بود که نیروی جاذبه‌ی منفی افکارش، چنان قدرتمند بود که هر تلاشی از جانبش، اون رو بدتر به منجلاب شکست نزدیک‌تر میکرد.
افکار. بله افکار؛ همون رفیقِ دیرینه‌ی آشناتر از هر کسی به اون؛ به درونش. همون تنها شخصِِ دومی که یه روزهایی ادعا میکرد که قراره حال دل حسام رو خوب کنه اما نکرد. نکرده که الان جاش اینجاس.
حالا چیکار کرده... می‌فهمیم!
