ز ن د ه گ ی (۵)

دختری بود به اسم نیلوفر. شاید اولین دختری که در طول زندگیِ پِسرونش باهاش آشنا شد و شاید تنها دختر.

نیلوفر، دختری بود مستقل؛ به شدت هم مستقل. نه تنها از بابتِ مالی، که از تمام لحاظ؛ طرز فکری متفاوت با اون چیزی که از یه دختره هفده‌ساله انتظار می‌رفت. به قول خودش طرفدار آزادی بیان بود و البته به شدتِ خیلی بیشتر، فِمنیست؛ اصطلاحی که خودشم به سختی از معنای واقعیش باخبر بود ولی چون اعتقادش بر این بود که آدمها باید متفاوت بودنشون تو ذوق بزنه، سعی می‌کرد ادای اونهایی رو درآره که از همه‌چی سردرمیارن؛ کلا آدمِ عجیبی بود؛ و این عجیب بودن، بیشتر از تفاوتش تو چشم بود. حتی شاید همین وِلِنگار بودنش بزرگترین تفاوتش با باقی هم‌سن و سال‌هاش، هم‌جنس‌هاش و یا حتی با تمومِ آدمها محسوب میشد. اصلا خودشم نمی‌دونست چی می‌خواد. هیچ تکلیفش با خودش معلوم نبود. یه روز تصمیم می‌گرفت ترک تحصیل کنه؛ فرداش شیفته‌ی سطحِ بالای تحصیلات میشد. یه روز سعی می‌کرد گیاه‌خوار بشه؛ اما تا بادی به تَنش می‌خورد، برنامه‌ی شکار با دوستانِ به اصطلاح هم‌مسیرِ خودش رو می‌چید.

اینها جزئی از خصوصیاتِ رفتاری اون بود؛ شرح تمام ماجراش، نه از عهده‌ی من برمیاد و نه حوصله‌ی شما تابِ شنیدنش رو داره.

حالا این موجودِ وِنوسی چه ربطی به شخصیتِ گمنامِ روایتِ من داره (که تا حالا حتی اسمش رو هم تو متن نیاوردم) در جریانتون میذارم.

خیابون، سیگار، شب، پَرسه-زنی، بخشی از تِمِ روزمره‌ی زندگیِ حسام بود؛ یه بخشِ قابل توجه!

آدمهایِ آشنا با این احوال، راحت حدس میزنن که ادامه‌ی داستان قراره به کجا کشیده بشه. پس خودم به عنوانِ یکی از همین اشخاص که وظیفه‌ی به تصویر کشیدنِ این زندگی رو برعهده گرفته، زحمت رو برای دوستانِ غریبه‌مون کم می‌کنم و داستان رو اینجوری ادامه میدم.