برف می‌بارید اما اثراتش روی زمین باقی می‌موند. با آفتابِ ظهر، قدری ذوب میشد اما رو به غروب که می‌رفت، دوباره... باز یخ؛ باز یخ و باز همین سیکل تکرار میشد.
مدتی بود که زمستون از راه رسیده بود. مدت زمانی بود که از آخرین بارشِ برف گذشته بود اما انگار قرار نبود رفتنی باشه این یادگاریِ روزهای سرد. این سرما موندنی بود؛ زمانش هم هیچ معلوم نبود. گویا می‌رفت ولی اون زمانی که زمانش بود. علتش؟ واضح نبود. اگه بخوای سطحی به ماجرا نگاه کنی شاید یه اجبار بود که تنها منظورش، رفتن روی نِرو بود. آدم‌های عجول همین اسم رو روش میذارن. شاید... شاید ابتدایی‌ترین علتِ این موندگاری هم سنجشِ صبر بود؛ عجله‌ای که اون نداشت و صبری که قرار بود از طرف مقابلش ببینه!
بگذریم.
نورهای بریده بریده، گاه و بی‌گاه، مهمونِ فضای مرده‌ی چهاردیواری شده بودن؛ همون اتاقکِ چند در چندی که مامور شده بود تا آخرین علائم حیاتیِ مهمونِ گیرافتاده‌ی درونش رو از بین ببره.
نورهای زرد و سفید، تاریکی رو نشونه می‌رفتن و ناخواسته هوشیاری رو به اون یادآور میشدن؛ که هنوز هست؛ که چشماش هنوز قدرتِ تشخیص روشنایی رو دارن.
هه! مگه خنده‌دار‌تر از این هم ممکن بود؟ عجب امتحان سطحِ پایینی؛ عجب امتحان‌گیرنده‌ی ضعیفی؛ عجب صحنه‌ی امتحانِ مسخره‌ای!
همه‌چیز مسخره بود؛ اینکه چرا خوابش نمی‌برد با اینکه چشماش غَرغابِ خون بود. که چرا گرسنگی دست از سرش برنمی‌داشت و اشتها باهاش همکاری نمی‌کرد. چرا مغزش خاموش نمی‌شد و افکار دست از سرش بر‌نمی‌داشتن و هیچ نیرویی نبود که راه‌حل جلوی پاهاش بذاره.
