کاش همه‌ی ترس‌هام، خوردنه چَک از بابام بود. کاش همیشه بچه می‌موندم. کاش بابام بود الان؛ کاش بود تا الان اثرِ پنج‌تا انگشتش رو روی گونه‌ام حس می‌کردم.
درد داشت؛ خیلی‌ام داشت. اونروزها هرموقع که موعدِ مقررش می‌رسید، از بید بدتر به خودم می‌لرزیدم اما صادقانه اون درد، هزار بار بیشتر می‌چربید به دردهای بزرگسالیم. دلم برای هردوشون تنگ شده.
بزرگ شدم. اونجا که برای اولین.بار شب تا ساعت نه بیرون از خونه موندم؛ اونجا بود که کلیدِ بزرگ شدنم خورد. کم کم یاد گرفتم که بعد از سیلی خوردن، بغضم نترکه؛ صاف سر جام وایستم و زُل بزنم تو چشماش و وانمود کنم که اصلا نترسیدم.
یاد گرفتم که غریبه‌ها رُفقایِ بهترین برام؛ پس با غریبه‌ترینِ غریبه‌ها دوست شدم. رفیق پیدا کردم. جلوتر میرفتم و مهارتم هم در این زمینه بالاتر میرفت.
تمرین کردم که گوشام رو برروی حرف‌های خانوادم ببندم و دل بدم به توصیه‌های رفیقام. کی بهتر از یه رفیق تو این شرایط میتونه کمکت کنه ها؟ مگه کسی جز یه رفیق میتونه آرومت کنه؟
الان چَک نخورده اشکم درمیاد؛ هرروز. هروز. هرروز.
زندگیم شده یه دورِ تکرار. تکرارِ واژه‌ها. تکرارِ اتفاقاتِ اشتباه. تکرار اشتباه.
همه‌چیز از اونجایی شروع شد که تصمیم گرفتم خودم تصمیم بگیرم. خودم با فکر خودم برای خودم تصمیم‌گیری کنم. از اونجایی که احساس کردم میدونم فکر کردن یعنی چی. اونجا که پولِ اولین نخ سیگارم رو خودم با فکر خودم جور کردم.
