اگر روابط انسانی آنقدر پیچیده نبود
چاییام را در دست میگرفتم
و به سمت خانهات میآمدم
و از تو میخواستم تمام زندگیام باشی!
نوشته بود:
تو همان چای تلخ بمان.
کسی که چایی دوست داشته باشد، با خودش قند میآورد!
بله، به تو احتیاج دارم! زیرا تو تنها کسی هستی که میتوانم درمورد رنگِ یک ابر، با او صحبت کنم!
غذاهای مادرم چه خوب بود. تازه، من به او ایراد میگرفتم که رنگِ سبزِ خورشتِ اسفناج، چرا متمایل به کبودی است! آدم چه دیر میفهمد. من چه دیر فهمیدم که انسان یعنی عجالتا. ایران مادرهای خوبی دارد و غذاهای خوب و روشنفکرانِ بد و دشتهای دلپذیر. و همین.